دیوان اشعار - غزلیات

ای دوست، تو که از من روی برگرداندی، اکنون دست یاری‌ات را به سوی من دراز کن؛ چرا که کنترلِ جان و هستی‌ام از دستم خارج شده و در حالِ تباهی‌ام، پس مرا دریاب.

کمک کردن به درماندگان و بی‌پناهان، وظیفه‌ای اخلاقی و پسندیده است و من که هر روز از روز قبل ناتوان‌تر می‌شوم، مستحق این یاری‌ام، پس ای دوست دستم را بگیر.

دریای غم و عشق تو عمقِ نهایی ندارد و من در آن غرق شده‌ام؛ از تو می‌خواهم دستم را بگیری تا بتوانم سر از این آب بیرون بیاورم و نفسی تازه کنم.

سر بر زمین می‌سایم و تلاش می‌کنم که پایم را از دامِ عشقِ تو بیرون بکشم و رها شوم، اما چگونه این کار برای من ممکن خواهد بود؟ ای دوست، دستم را بگیر و رهایم کن.

دل و جانم در حالِ جان سپردن هستند و فریاد می‌زنند که سرانجام منِ عاشق، تسلیمِ تو هستم، پس ای دوست دستم را بگیر و مرا از این وضع نجات بده.

از آنجا که وصالِ کاملِ تو برایم ممکن نیست، اکنون به یک نگاهِ کوتاه از سوی تو راضی شده‌ام؛ ای دوست، دستم را بگیر و این خواسته ناچیزم را برآورده کن.

دامنِ تو را رها نمی‌کنم چون دستِ یاریِ دیگری ندارم؛ ای دوست، دستم را بگیر که دستگیر و پناهگاهِ دیگری برای من وجود ندارد.

سعدی بارها و بارها دستِ عجز و ناتوانی به سوی تو دراز کرده است؛ ای دوست، دست کم یک بار از سرِ بزرگواری و کرم، دستِ مرا بگیر.