دیوان اشعار - غزلیات

ای صبرِ من، استقامت کن و پایدار بمان، چرا که معشوق عهد و پیمان خود را شکست و کارِ من از کنترل خارج شد و دیگر به وصالِ یار نرسیدم.

آه و ناله‌ام از درون برآمد و چشمانم از شدتِ گریه خون‌آلود شد. خدایا، مگر من چه خطایی مرتکب شدم که معشوق، بی‌توجه به من، دور از من نشست و مرا رها کرد؟

در راهِ عشق، نه توانِ صبر دارم و نه دارایی و ثروتی، اما در عوض، اشکِ چشم و سوزِ دل که تنها یارانِ باوفای من در این تنهایی هستند، همراهم هستند.

هنگامی که معشوق قامتِ مرا دید که از شدتِ غمِ دوری همچون کمان خمیده شده است، بی‌درنگ و ناگهانی همچون تیری که از کمان رها می‌شود، از کنارم گریخت.

ای سعدی، تو کمر به بندگی و خدمتِ معشوق بسته‌ای، اما بر او منت نگذار؛ چرا که معشوق از این بندگیت هیچ سود یا توجهی به دست نیاورده و به تو اعتنایی ندارد.

اکنون که دیگر بی‌وفاییِ معشوق برایت ثابت و قطعی شده است، بهتر است که امید را از دلت بیرون کنی و آن را بشکنی، چرا که او پیمانش را شکسته است.