دیوان اشعار - غزلیات

عشقی که تنها در زبان و کلام جاری باشد و از عمق وجود سرچشمه نگیرد، عشق نیست؛ همچنین کسی که با دیدن اولین سختی یا به محضِ برخورد با معشوق، از خود بی‌خود شود و جانش به لرزه درآید، عاشق واقعی نیست.

اگر کسی هستی که از طعنه و سرزنشِ مردم به تنگ می‌آیی و به فغان می‌افتی، پس بهتر است از راه عشق کناره بگیری و در گوشه‌ای امن و آسوده به زندگیِ بی‌دردسر خود مشغول شوی.

هر کس که پا به این دریای خطرناک و خونینِ عشق گذاشت، دیگر نشنیده‌ایم که به سلامت به ساحل بازگردد؛ چرا که بازگشتی در کار نیست.

یا آن مسافری که در بیابان بی‌پایانِ عشق گم گشت و سرگردان شد، دیگر هیچ خبر، نام و نشانی از او به دست نیامد.

اگر چشمانِ شوق و رغبت خود را به دیدار کسی باز کردی، دیگر آن را نبند؛ حتی اگر در این راه با تیرهای بلا و نیزه‌های سختی مواجه شوی، باید تحمل کنی.

عاشقِ حقیقی کسی است که در اوجِ لذتِ معنوی و شورِ حضور، حتی وقتی با شمشیرِ بلا و سختی مواجه می‌شود، از ترس جانِ خود را از دست نمی‌دهد، بلکه با رقص و شادمانی به استقبال آن می‌رود.

خدا نکند که من از تیرِ بلا روی برگردانم یا فرار کنم؛ به خصوص اگر بدانم که این تیر، از دست و کمانِ خودِ معشوق پرتاب شده است.

مردمِ عادی جنازه‌ی کشته‌شدگانِ راه عشق را می‌بینند اما نمی‌دانند قاتلِ واقعی کیست، چرا که تیرِ معشوق از نظر مردمِ ظاهربین پنهان است.

درونِ من چنان با تو انس و الفت گرفته است که بودن در میان تمامِ مردم جهان برایم ملال‌آور و خسته‌کننده است.

قاعده‌ی عشق این است که نباید از دوست شکایت کرد، اما این آتشِ اشتیاق آن‌قدر در من زبانه می‌کشد که ناخودآگاه حکایتِ حالِ دلم به زبان می‌آید.

ای سعدی، این همه فریاد و ناله‌های تو بی‌دلیل نیست؛ حتماً آتشی در وجودت شعله‌ور است که دودِ آن به شکلِ این شعرها و فریادها از سرت بلند می‌شود.