دیوان اشعار - غزلیات

چه کسی از اینجا عبور کرده که بوی خوش عطر (عبیر) در فضا پیچیده است؟ چه کسی در حال آمدن است که چنین نسیم دل‌انگیزی همراه خود آورده است؟

همانندِ یعقوب که از بوی پیراهن، خبرِ زنده‌بودنِ یوسفِ گم‌گشته‌اش را دریافت می‌کرد، گویی کسی از مصر (سرزمینِ محبوب) به سوی کنعان (سرزمینِ عاشق) می‌آید تا بشارتِ وصال بدهد.

من در برابرِ عشقِ او طاقت از دست دادم و افرادِ ظاهر‌بین و بی‌بصیرت نمی‌دانند که جراحت‌های ناشی از نگاهِ معشوق، تنها برای اهلِ بصیرت و معنا قابل درک است.

او با ناز و خرامش راه می‌سپرد و عقلِ من به حکمِ غریزه هشدار می‌دهد که نگاهت را برگردان و به او خیره نشو، زیرا این وجودِ بی‌همتا چنان زیباست که تابِ دیدن ندارد.

زیبایی معشوق چنان نشاطی در جانم می‌افکند که مرا به سوی خود می‌کشاند، به‌گونه‌ای که سختی‌های راه مانندِ خارهای مغیلان، در نظرِ من همچون حریرِ نرم و لطیف جلوه می‌کند.

ای کسی که چهره‌ای بهشتی و زیبا داری، من آن‌چنان به تو مشغولم و غرقِ در تو شده‌ام که حتی یادِ خودم نیز در ضمیر و خاطرم نمی‌آید.

چنان مجذوبِ تماشای تو هستم که نمی‌توانم چشم از تو بربندم، حتی اگر ببینم که تیرِ بلا و آسیب به سویم پرتاب می‌شود، باز هم از دیدنِ تو دست نمی‌کشم.

من هزاران تعبیر و توصیفِ زیبا را برای قامتِ تو آماده کرده‌ام و می‌سازم، اما باز هم می‌بینم که تو از این کلمات و معانی برتری و این تعبیرها برای تو کوتاه و ناقص است.

آن کسی که ادعا می‌کرد او قصدِ کشتنِ مرا دارد، تصور می‌کرد شاید معشوق به این اسیرِ دربند، رحمی کند و از سرِ مهر با او برخورد نماید.

ناله‌های من به گوشِ همگان در آفاق رسید؛ ای محبوب، تو آتشِ چنان سوزانی در دلِ من افروخته‌ای که این فریادها و ناله‌ها نتیجه‌یِ آن آتش است.