دیوان اشعار - غزلیات

بسیار امیدوارم که این گرهِ کورِ مشکلاتم باز شود؛ همان‌طور که روزهای خوشِ وصال به پایان رسید، این روزهای سختِ دوری نیز سرانجام به پایان خواهد رسید.

من هیچ‌گاه از تو خسته و سیر نمی‌شوم، حتی اگر با من تندخویی کنی؛ چرا که از کسی که وجودش شیرین است، حتی پاسخ تند و تلخ هم همچون شکر شیرین و دلنشین به گوش می‌رسد.

ای دوست، برای آنکه چشم حسودان و دشمنانم کور شود، بیا و با حضورِ خود سایه‌ای بر سرم بیفکن؛ چرا که دشمنانِ نادانِ من، همچون موش کور، طاقتِ دیدنِ خورشیدِ حقیقت و خوشبختیِ من را ندارند.

روزگارِ ناموافق، گُلِ زندگی‌ام (محبوب) را از دستم ربود، اما امیدوارم که این خارِ غم و رنج نیز از پایِ خسته‌ام بیرون بیاید و دوباره آسایش یابم.

اگر زنده بمانم، این غم و حسرتِ فعلی برای همیشه باقی نخواهد ماند؛ همان‌طور که اگر بلبل نمیرد، بالاخره به گل و گلزار خواهد رسید.

تصویرِ رویِ تو چنان همواره در ذهن و چشمِ من نقش بسته که حتی در بیداری و با تلاشِ ذهنی هم، جز خیالِ تو چیزی نمی‌بینم و با تو یکی شده‌ام.

هزار بار سعی کردم و بخت را به نامِ تو آزمودم، اما تو بازنگشتی؛ نمی‌دانم نوبتِ رسیدن به این فیض و رحمت، عاقبت نصیبِ چه کسی خواهد شد.

ناگزیر یک روز به کوهستان خواهم رفت و چنان از دوریِ تو زار زار گریه خواهم کرد که اشک‌هایم سیلابی جاری می‌کند و تا کمرم را فرا می‌گیرد.