دیوان اشعار - غزلیات

به خواب نرو و چشمانت را نبند؛ چرا که اگر در خیال و رؤیا تصویرِ محبوب بر تو جلوه‌گر شود، خوابِ غفلت آن را از تو می‌گیرد و نمی‌گذارد از آن بهره ببری.

دیگر توان و فرصتی برای صبر کردن باقی نمانده و شکیبایی به پایان رسیده است. بیش از این منتظر نمان که این عمرِ کوتاه، فرصتِ زیادی برای درنگ کردن نمی‌دهد.

چه هدیه‌ای بهتر از حضورِ خودت برای دوستان می‌شناسی؟ پس خودت بیا که وقتی تو باشی، به هیچ چیزِ دیگری نیاز نیست.

اگرچه در دنیا افرادِ زیبارویِ بسیاری وجود دارند، اما همان‌طور که وقتی خورشید طلوع می‌کند، نورِ ستارگان دیگر دیده نمی‌شود، در برابرِ زیباییِ تو، زیباییِ دیگران جلوه‌ای ندارد.

آرایشگر از کشیدنِ نقش و نگار بر صورتِ تو دست کشید؛ چرا که شرم داشت بخواهد در برابرِ خورشیدِ وجودِ تو، خودنمایی کند و صورتت را بیاراید (زیبایی تو ذاتی و کامل است).

در این جهان دوستی همانندِ دلبرِ من پیدا نمی‌کنی که حتی وقتی با رفتارش با تو دشمنی و تندی می‌کند، باز هم عشق و دوستیِ تو را در دلش بیشتر می‌کند.

تأثیرِ حضورِ تو تنها بر زندگان نیست؛ بلکه حتی مردگان نیز با شنیدنِ بویِ خوش و نسیمِ یادِ تو در آرامش فرو می‌روند.

برای من هیچ حسرت و دریغی وجود ندارد که در راهِ رسیدن به تو همه چیزم را فدا کنم؛ دل و جان که چیزی نیست و در برابرِ ارزشِ تو به حساب نمی‌آیند.

عاشقِ دردمند نباید از چرایی و چگونگیِ کارهایِ معشوق پرسش کند؛ تنها وظیفه‌یِ او فرمان‌برداری و تسلیم بودن در برابرِ چیزی است که محبوب دستور می‌دهد.

اگر آهِ برخاسته از سینه‌یِ سعدی به درگاهِ یار برسد، چنان سوزناک است که نه تنها محبوب، بلکه دشمنِ سرسختِ او نیز بر این حالِ زارِ او رحم خواهد کرد.