دیوان اشعار - غزلیات

فراق برای تحمل شدن، نیازمند دلی بسیار سخت و مقاوم است؛ اما دل من آن‌قدر در بندِ اشتیاقِ توست که کوچک‌ترین رنجِ دوری را تاب نمی‌آورد و بی‌قرار می‌شود.

با وجود اینکه همچنان به عهدِ عشق وفادار نیستی، من باز هم برای تو دعا می‌کنم. بیا و به دیدارم برس، حتی اگر بخواهی با تندی و دشنام از من پذیرایی کنی، برای من کافی است.

اگرچه همه مردمِ جهان خواهانِ تو هستند و برای به دست آوردنِ توجه‌ات تلاش می‌کنند، من رنجِ این دوری و لطفِ تو را با جان و دل می‌پذیرم تا مبادا کسی دیگر در این میانه سهمی داشته باشد و بر دلبستگی من چیزی بیفزاید.

اگر می‌خواهی مرا بکُشی، به هر روشی که می‌توانی انجامش ده، چرا که بنده حقِ سرپیچی و اعتراض به دستورات و خواستِ خداوندگارِ خود را ندارد.

میل و اشتیاقِ به تو تنها محدود به زندگان نیست؛ لطف و توجهِ تو چنان تأثیر عمیقی دارد که حتی مردگان نیز با یادِ نسیمِ یادِ تو، در آرامش و آسودگی قرار می‌گیرند.

از کسی که با شمشیرِ عشق کشته شده است، نپرس که چه حالی داری؛ زیرا حال و روزِ او چنان وخیم و ترحم‌برانگیز است که هر بیننده‌ای با دیدنِ وضعیتش، بی‌درنگ بر او دل می‌سوزاند.

پدرم که از خداوند فرزندی عزیز و دل‌ربا همچون تو درخواست می‌کرد، هرگز تصور نمی‌کرد که این دعا، باعثِ تولدِ چنین فتنه و آشوبی در دلِ من می‌شود.

ای معشوقِ توانگر و بی‌نیاز، درِ رحمت و مهربانی را به رویِ درویشان و عاشقانِ تهی‌دست نبند؛ اگر هم تو ببندی، خداوندِ بزرگ حامیِ ماست و درِ دیگری به رویِ ما می‌گشاید.

اگر تشنه‌ی خونِ منی و قصدِ کشتنِ مرا داری، برایت حلال است و من اعتراضی ندارم؛ تو به زندگی ادامه بده و زنده باش، چرا که عمرِ من دیگر برایم ارزشی ندارد و به پایان نزدیک است.