دیوان اشعار - غزلیات

هر لحظه دلِ من از شدتِ اندوه و نگرانی در سینه‌ام خون می‌شود و پیوسته در این اندیشه‌ام که سرانجامِ این عشقِ سوزان برای من چه خواهد بود.

دلم آن‌چنان بی‌قرار و ناآرام است که مجالی برای نصیحت کردنِ آن باقی نمی‌ماند تا بتوانم آن را به سمتِ راهِ عقل و دانایی هدایت کنم.

یار، آن‌گونه که تصور می‌کنی، کسی نیست که به‌سادگی به سراغم بیاید و عشق نیز یک مسئله‌ی ساده و گذرا نیست که بتوان به‌راحتی آن را از دل بیرون کرد.

من همچون فرهادِ کوه‌کن، راهِ گریزی از دلبستگی به لب‌های شیرینِ یار ندارم، حتی اگر کوه مشکلاتِ من به بزرگی و سختیِ کوه بیستون باشد.

اشکِ چشمانِ من هیچ لحظه‌ای آرام نمی‌گیرد و متوقف نمی‌شود؛ البته از سیماب (جیوه) که همواره ناآرام است، شگفت نیست اگر بی‌قرار باشد و جاری شود.

ای دوست، زنهار که مرا از ملامت و سرزنش بازدار؛ چرا که این دردِ عاشقی با شنیدنِ سرزنش‌های تو، تنها بیشتر و شعله‌ورتر می‌شود.

من هیچ دوستی ندیدم که دلسوزانه تلاش کند رنگِ چهره‌ام را از زردیِ ناشی از بیماریِ عشق به قرمزیِ لاله‌گون تبدیل کند، جز چشمانِ خودم که با گریه‌ی خونین این کار را کرد.

دیوارِ دلِ من بر اثر سنگِ سرزنش‌ها و خرده‌گیری‌های دیگران فرو ریخت و اکنون دارایی‌های خانه‌ی عقلِ من به یغما می‌رود و نابود می‌شود.

از آنجا که چهره‌ی دایره‌وار و زیبای تو، رسم و قانونِ عقل و منطق را از میان برداشته است، بیمِ آن دارم که این عشق در نهایت عقلِ مرا ببرد و به جنون کشانده شوم.