دیوان اشعار - غزلیات

ای ساربان، با ملایمت و آهستگی حرکت کن، چرا که آرامشِ وجود من در حال رفتن است و دلی که برایم مانده بود، اکنون با آن دلربایی که آن را ربوده، از من دور می‌شود.

من از او جدا مانده‌ام و به دلیلِ این هجران، بیچاره و بیمار شده‌ام؛ گویی که در اثرِ دوری از او، خار و نیشی در استخوان‌هایم فرو می‌رود و دردش وجودم را فرا می‌گیرد.

با ترفند و فریب سعی کردم زخم‌های درونی‌ام را پنهان کنم، اما این غم پنهان نمی‌ماند؛ چرا که خونِ دلِ من (نشانه رنج) به آستانه در می‌رسد و آشکار می‌شود.

ای ساربان، کاروان را نگه دار و با آن تندی مکن؛ چرا که با رفتنِ آن سروِ خرامان (معشوق)، گویی جانِ من نیز در حال خروج از بدنم است.

او با ناز و خرامان می‌رود و من مجبورم زهرِ تنهایی را بچشم؛ دیگر از من سراغِ او را نگیر، چرا که با رفتنِ او، نشان و اثری از من (به عنوان یک انسانِ شاد) باقی نمانده است.

آن یارِ سرکش بازگشت و مرا با عیشِ ناخوش و غم‌زده تنها گذاشت؛ من اکنون همچون آتشدانی پر از آتش هستم که دودِ آن از سرم (اوجِ درونم) بیرون می‌زند.

با وجودِ تمامِ ستم‌هایی که او کرد و آن عهد و پیمانی که شکست، من همچنان یادِ او را در سینه دارم و یا نامِ او بر زبانم جاری است.

ای دلبرِ نازنین، بازگرد و بر چشمانم بنشین (مرا دریاب)؛ زیرا که فریاد و آشوبِ من از زمین به آسمان رسیده است.

شب تا صبح از شدتِ بی‌قراری نمی‌خوابم و نصیحتِ هیچ‌کس را نمی‌شنوم؛ من آگاهانه این راه (عشق) را انتخاب نکرده‌ام، بلکه اختیار از دستم خارج شده است.

خواستم چنان گریه کنم که همچون شتر در گل بمانم و نتوانم حرکت کنم، اما حتی این هم از دستم برنمی‌آید، چون دلم همراه با کاروان رفته است.

صبر کردن در برابرِ وصالِ یار و روی گرداندن از او، اگرچه کارِ من نیست، اما شرایطِ زمانه طوری است که این اتفاق (صبر یا دوری) به اجبار برایم رخ می‌دهد.

مردم درباره لحظه جدا شدنِ جان از بدن سخنانِ گوناگونی می‌گویند، اما من با چشمانِ خودم دیدم که وقتی معشوق رفت، جانم نیز از بدنم خارج شد.

سعدی، گلایه کردن از دستِ ما (عاشقان) شایسته نبود، ای بی‌وفا؛ من دیگر طاقتِ جفا ندارم و کار از کار گذشته و فریادِ من به جایی نمی‌رسد.