دیوان اشعار - غزلیات

به خود گفتم شاید با تماشایِ چهره‌ات، عشقت از دلم بیرون رود و از خاطرم محو شوی، اما دلبستگی چنان عمیق و ریشه‌دار است که رهایی از آن ممکن نیست.

برای لحظه‌ی وداع و دیدنِ حرکتِ کاروانِ یار، باید قلبی به سختیِ سنگ داشت تا بتوان این فراقِ دردناک را تاب آورد.

اشک‌های حسرت را در چشمانم حبس می‌کنم، چرا که می‌ترسم اگر راه را برای جاری شدنِ اشکم باز کنم، قافله‌ی تو در گل‌ولایِ این اشک‌ها گیر کند و نتوانی به راه خود ادامه دهی.

وقتی تصویرِ چهره‌ی تو از دیدگانم پنهان شد، دیگر هیچ‌چیز را ندیدم؛ درست مانند اتاقی که چراغش خاموش شود و صاحبش در تاریکی مطلق فرو رود.

موجِ اندوهِ دوری از تو، چنان کشتیِ طاقت و شکیبایی مرا در هم شکسته است که بعید می‌دانم حتی تکه‌ای از وجودم به ساحلِ نجات و آرامش برسد.

اینکه با شمشیرِ قهر و خشم مرا بکشی، برایم آسان است؛ دردِ اصلی و کشتنِ حقیقیِ عاشق، همان رفتن و دور شدنِ قاتل (یار) از نظر اوست.

عجیب نیست اگر با دیدنِ آن قد و قامتِ زیبا، تمامِ قرار و شکیبایی از دست برود؛ چرا که هر چشمی که آن جمال را ببیند، دیگر صاحبِ اختیار نیست.

گمان نمی‌کنم در این شهر کسی باشد که گرفتارِ عشقِ تو نباشد؛ مگر آن غریبه‌ای که تازه به شهر آمده و پیش از آنکه نگاهش به تو بیفتد، غافل از اینجا برود.

اگر کسی در تمام عمرش هم دل به عشق نداده باشد، هنگامی که بر سرِ راهِ تو قرار بگیرد و تو را ببیند، ناچار است که بی‌دل و شیدا شود.

رخسارِ خود را نمایان کن که با دیدنِ آن، صوفی نیز صبر و قرارش را از دست می‌دهد؛ پرده از چهره بردار که با مشاهده‌ی آن، هوش و خرد از سرِ هر عاقلی می‌پرد.

سعدی اگر عاشق نباشد و عشق نورزد، پس این وجود و زندگی چه ارزشی دارد؟ حیف است که عمر آدمی بدون عشق و بیهوده سپری شود.

قدرِ وصال را کسی نمی‌داند مگر کسی که طعمِ تلخِ هجران را چشیده باشد؛ آن که در آسایش است و هجران نکشیده، چون به مقصد (وصال) می‌رسد، معنای واقعیِ آن را درک نمی‌کند و آسوده می‌خوابد.