دیوان اشعار - غزلیات

تو حال و هوای شور و شوق عارفانه را نداری، چون در دلت سوز و گداز عشق روشن نشده است. تصور نکن که چوبِ تر و خام، بدون آتش گرفتن و سوختن، دود (نشانه آتش) از آن بلند شود.

چون هر اتفاق و پیشامدی از جانب محبوب است، برای من تفاوتی ندارد که آنچه دریافت می‌کنم شربت شیرین و گوارا باشد یا شمشیر زهرآلود و کشنده؛ هر دو برایم محبوب و پذیرفتنی است.

نسیمِ صبحگاهی عطر و بوی محبوبِ مرا با خود دارد؛ از این پس می‌خواهم همپای این باد، در پیِ عطر و نشانِ او حرکت کنم و راه بپویم.

محبوب از کنارم عبور می‌کرد و من با گوشه‌ی چشم نگاهی به او انداختم تا شاید با زیرکی، نگاهی از او بربایم؛ اما او آن‌چنان مرا مسحور کرد که اختیار از کفم ربود و جانم را گرفت.

خواستم با صبر و بردباری، ماجرای عشقم را پنهان نگه دارم، اما همان‌طور که نمی‌توان تابش خورشید را با گل و لای پوشاند، عشق هم خود را نشان می‌دهد و پنهان نمی‌ماند.

چه کسی به اندازه‌ی «عقل» مغرور و قدرتمند است که در برابرِ پادشاهیِ عشق، شکست نخورد و از میدانِ نبرد فرار نکند؟ قطعاً در برابرِ عشق، عقل شکست‌خورده است.

چه کسی پیامِ مرا به حضورِ محبوب می‌برد که بگوید: من به رضای تو راضی‌ام؛ اگر می‌خواهی مرا آزرده کنی یا شادمان سازی، برای من هیچ تفاوتی ندارد.

شبی نبود که سعدی در فراقِ یار، از داغِ عشق نگوید و ناله نکند؛ شبِ دیگری از راه رسید و کی می‌شود که بدونِ تو، روزِ روشنی برای من آغاز شود؟