دیوان اشعار - غزلیات

سروِ بلندقامتم را ببین که چگونه با ناز و کرشمه می‌خرامد و درخت سروِ صحرا نیز با دیدنِ او، سعی در تقلیدِ حرکاتِ موزون و قامتِ بلند او دارد.

هیچ‌کس نمی‌تواند مانندِ آن یارِ سروقامت، با این همه ظرافت و زیبایی، دلبری کند. تمایلِ دیگران (اگر کسی جز او باشد) نزدِ عاشق ناخوشایند است و تنها این ناز و کرشمه است که جان‌نواز است.

وقتی وجودِ معشوق همچون نگارخانه‌ای پر از نقش و نگار و زیبایی است، دیگر نیازی نیست برای تماشایِ زیبایی به صحرا و دشت برویم؛ چرا که کمالِ زیبایی نزدِ اوست.

آنانی که به نقاشی‌های زیبا روی پارچه‌های دیبا (ابریشمی) دل خوش کرده‌اند، از درکِ حقیقتِ زیباییِ آن معشوقِ بی‌همتا بی‌بهره‌اند و دچارِ غفلت شده‌اند.

من از همان آغازِ راهِ عاشقی می‌دانستم که عشق، حکایتی است که پایانش ریختنِ خونِ عاشق و یغما و غارتِ دارایی و هستیِ اوست.

صبر کردن در برابرِ دوریِ یار بی‌فایده است؛ چرا که اشک‌های چشمانم، رازِ عشقی را که پنهان کرده بودم، نزدِ همگان آشکار می‌سازد.

اگر خواسته‌ی من برآورده نشد، مهم نیست؛ بگذار چنین باشد. چرا که من تنها تابعِ خواستِ او هستم و هرچه او اراده کند، همان برای من مراد و مطلوب است.

اگر آن یارِ زیبا و دلربا، جانِ عاشقش را بگیرد و خونش را بریزد، نمی‌توان این کار را زشت دانست؛ زیرا هرچه از جانبِ زیبایی سر بزند، زیباست.

ای سعدی، پس از تحملِ این همه سختی، دیگر راهی جز پذیرفتن و ساختن با ستم‌های یار نداری؛ چرا که این تقدیرِ عاشقی است.

مادامی که مگس در تنش جانی دارد، با غریزه به سمتِ آن چیزی می‌رود که شیرین است؛ عاشق نیز چنین است و از پیِ شیرینیِ دیدارِ معشوق می‌رود.