دیوان اشعار - غزلیات

بنده‌ی عاشق راهی جز صبر و شکیبایی در برابر ستم‌های معشوق ندارد؛ زیرا اگر دل از این سختی‌ها بگیرد و تنگ شود، هرگز مهر و وفاداری‌اش را نسبت به یار تغییر نخواهد داد.

من در راه عشق تو، دل و دین و ایمانم را فدا کرده‌ام و این به نظر من اندک است؛ اگر سر و جانم را نیز طلب کنی بی‌درنگ نثار می‌کنم، چرا که عاشقِ دیوانه‌سیرت، اهلِ سبک‌سنگین کردن و تامل نیست.

در این روزگار می‌گویند سحر و جادو حرام است، اما چشمان تو چنان سحری کرده است که حتی هاروت (جادوگر افسانه‌ای) در سرزمین بابل نیز قادر به انجام آن نبود.

در دریای عمیق عشق تو چنان غرق شده و از خود بی‌خود گشته‌ام که حتی دغدغه ندارم که آیا این دریا مرا به ساحل نجات خواهد رساند یا خیر؛ غرقگی در عشق تو برایم کافی است.

تا زمانی که تو در آغوش من هستی، میلی به رفتن به گلستان ندارم؛ زیرا اگر بلبل چهره‌ی زیبای تو را ببیند، دیگر در پیِ گل نخواهد گشت و آن را رها خواهد کرد.

هر کس که مانند سعدی حتی یک لحظه‌ی خوش و آرام‌بخش با محبوب تجربه کند، دیگر هیچ چیز و هیچ کس در نظرش ارزش خیال‌پردازی و دلبستگی ندارد.