دیوان اشعار - غزلیات

هر کس که چهره‌ی زیبای تو را ببیند، دیگر نگاهش به کسی نخواهد افتاد و چنان از این لذتِ تماشا سرمست می‌شود که هرگز از عشق سیر نمی‌شود و از این خوشی دل‌زده نخواهد شد.

در شیوه‌ای که تو در پیش گرفته‌ای، هر کسی را که انتخاب کنی و به سراغش بروی، حتی اگر او را با شمشیرِ جفا بکشی، باز هم از تو روی برنمی‌گرداند و به سوی دیگری نمی‌رود.

من چنان مشتاقِ مردن در راه تو و به پای تو هستم که حتی آرزوی زندگی‌کردنِ خودم هم به این اندازه برایم جذاب و مهم نیست.

تو حتی برای لحظه‌ای کوتاه به یادِ دوست (من) نمی‌افتی، در حالی که برای من غیرممکن است که حتی یک لحظه هم به تو فکر نکنم.

نمی‌دانم چه کسی به تو اجازه داده یا چه مفتی‌ای حکم داده که خونِ مردم را بریزی؛ این کار را نکن، چرا که هیچ‌کس چنین رفتاری با دیگران نمی‌کند.

اگر سهمی از وصال به من نمی‌بخشی، دست‌کم نگاهت را از من دریغ مکن؛ چرا که حتی فروشنده‌ی شکر هم با مگسی که بر گردِ کالایش می‌گردد، چنین سخت‌گیرانه و ظالمانه رفتار نمی‌کند.

ای سعدی، اگر محبتِ دوستان در دل داری، پس باید ناله و زاری کنی؛ چرا که هیچ بلبلی نیست که در قفس گرفتار باشد و از غمِ دوری، نغمه‌سرایی و ناله نکند.