دیوان اشعار - غزلیات

با ناز و خرامان قدم بردار تا نسیم صبحگاهی از شرمِ قامتِ متناسب تو، ریشه درخت صنوبر را از زمین بیرون بکشد. نقاب از چهره‌ات کنار بزن تا بهشت به واسطه دیدن روی تو آراسته شود و حوریان در برابر زیبایی تو بی‌ارزش جلوه کنند.

با دیدن آن چهره زیبا و خالِ دل‌ربایت، نقاب ابریشمی را از روی چهره کنار بزن تا در برابر درخشندگیِ صورتِ تو، آسمان از شرمِ ستاره‌هایش (که در برابر خال تو کم‌فروغ‌اند) آن‌ها را از جای برکند.

مردمی همچون من، که بر چهره تو شیفته و گرفتار شده‌اند، همچون گیسوان تو پریشان‌حال هستند. تنها کسی می‌تواند به کوی تو پا بگذارد که پیش از آن، دل از سر و جان خود شسته باشد.

به خاطرِ آن چهره مبارک و خوش‌طینتِ تو، نه گل رنگی دارد و نه بویی؛ به انگشتِ غیرت بگو که چشمِ گلِ نرگس را از شرمِ زیبایی تو کور کند.

ای که چهره‌ای چون گل داری و خرامان می‌روی، ما در کوی تو خارِ غم را در پای جان خود حس می‌کنیم؛ اما وقتی کسی عاشق است، چه اهمیتی دارد که بخواهد خاری یا نشترِ دردی را از پای خود بیرون بکشد؟

آیا صورت تو ماه است یا فرشته؟ آیا لعلِ لب‌های تو قند است یا نمک؟ قامت خود را نشان بده تا آسمان از خیرِ صورت‌فلکیِ دوپیکر (جوزا) بگذرد و مهرِ تو را به دل بگیرد.

اگر روزی با ناز و دلبری به صحرا قدم بگذاری، کبکِ دری حیران و سرگشته می‌شود و طاووس از شرمِ زیبایی تو، پرهای خود را می‌چیند.

سعدی که بنده و پرستنده تو شده است، او را به حال خود بگذار تا تو را بپرستد؛ او که خیمه دلش را در کنار تو برپا کرده، در روز قیامت نیز بساطِ عشقش را نزد تو پهن خواهد کرد.