دیوان اشعار - غزلیات

کسانی که در مسیرِ عشق گام برمی‌دارند و در این راه مقیم شده‌اند، از بلا و سختی دوری نمی‌کنند و کسانی که دلبسته و گرفتارِ عشق هستند، از جور و ستمِ معشوق نمی‌گریزند.

اگر امیدواران و عاشقان، دستِ نیاز و خواهشِ خود را از دامنِ محبوب کوتاه کنند و رها سازند، دیگر به چه کسی می‌توانند پناه ببرند و به چه کسی تکیه کنند؟

تنها راهی که عاشقان به تو نگاه نکنند این است که تو چهره‌ات را بپوشانی؛ وگرنه برای اهل معرفت و عاشقان، غیرممکن است که چشم از زیبایی تو بردارند.

اگر کسی سراغِ مرا گرفت، آدرسِ مرا در میکده و نزدِ باده‌فروشان بده؛ چرا که من با اهلِ زهد و پرهیزکاری هیچ نسبتی ندارم و جای من در میان آن‌ها نیست.

لباسِ ظاهریِ صوفی‌گری را از تنم درآور و جامِ شراب به دستم بده؛ زیرا نیک‌نامی و شهرتِ دنیوی با مستی و عاشقی در یک جا جمع نمی‌شوند.

تو رضایتِ یار را به دست آور و دیگران و قضاوت‌هایشان را به حالِ خود رها کن؛ اگر هم مردم بر علیه تو فتنه و آشوبی به پا کردند، هیچ غمی نداشته باش.

حالا که من و تو با هم آشتی کرده‌ایم و به هدفِ اصلی که همان وصالِ توست رسیده‌ام، اگر تمامِ مردمِ دنیا هم با من سرِ جنگ داشته باشند، برایم اهمیتی ندارد.

هیچ‌کس نمی‌تواند به خاطرِ خونِ من از تو طلبِ دیه یا خون‌بها کند؛ چرا که ریختنِ خونِ عاشق به دستِ معشوق، برای دوستانِ او مباح و حلال است.

طریقت و شیوه ما، فروتنی و پناه بردن به آستانِ رضایتِ توست؛ زیرا طاقتِ دوری از تو را نداریم و نمی‌توانیم با تو بستیزیم (چون در برابر قدرتِ تو ضعیفیم).