دیوان اشعار - غزلیات

تو آن‌گونه نیستی که بتوان از مصاحبت و همنشینی با تو دست کشید؛ حتی اگر تو با بی‌میلی و تندی با ما برخورد کنی، ما راهی دیگر برای ماندن در کنار تو پیدا می‌کنیم.

و اگر مرا با خشم از پیش خود برانی، راهی برای رفتن ندارم و مقصدی نیست که به آن روی آورم؛ چرا که در تمام عالم، هیچ‌کس از تو زیباتر و دلرباتر یافت نمی‌شود.

حتی اگر با شمشیر بی‌رحمانه مرا زخمی کنی و برگردی (و توجهت را از من بگیری)، اگر دوباره روی زیبا به من نشان دهی، بلافاصله دوستی و الفت را از سر می‌گیرم.

اگرچه از دیدگاهِ جویندگانِ حقیقت و طالبانِ کمال، نابود کردنِ خواسته‌های نفسانی و کشتنِ خودخواهی، کاری بسیار بزرگ و دشوار است، اما برای عاشقان حقیقی، این کار ساده و کوچک شمرده می‌شود.

بسیار شایسته و بجاست که تمامیِ زیبارویانِ عالمِ خلقت، در برابر صاحبِ ما (معشوقِ ما) با تواضع و احترام، دست بر کمر ایستاده و سر تسلیم فرود آورند.

ماه نمی‌تواند خود را با چهره‌ی تو مقایسه کند؛ و اگر هم چنین جسارتی کند، تمام مردم بر ماه عیب می‌گیرند و او را به خاطرِ این مقایسه‌ی نابجا سرزنش می‌کنند.

تسخیرِ یک سرزمین و ملک، سال‌ها زمان می‌برد، در حالی که بزرگان و پادشاهانِ عرصه‌ی زیبایی (چون تو)، تنها با یک نگاه، دل‌های مردم را به تسخیر خود در می‌آورند.

تیرِ نگاهِ دلربایِ زیبارویان، هرگز به خطا نمی‌رود و به هدف اصابت می‌کند؛ حتی اگر عده‌ای بخواهند با زهد و پارساییِ ظاهری، سپری در برابر آن بسازند.

اگر باغبان اجازه ندهد کسی از میوه‌های باغ استفاده کند، آن باغِ سلطنتی حتی ارزشِ نگاه کردن هم ندارد.

ای سعدی، رسیدن به مقصودِ نهایی (کعبه‌ی دل) میسر نمی‌شود، مگر اینکه فردِ عاشق راهِ بیابان‌های پرخطر و پرمشقت را در پیش بگیرد.