دیوان اشعار - غزلیات

در برابر زیبایی تو، دیگران همچون تصاویر بی‌جان بر دیوارند؛ چرا که آنان از روح، معنا و جمالی که در وجود تو نهفته است، بی‌بهره‌اند.

از لحظه‌ای که چهره زیبا و گل‌گونه تو را دیدم، همه گل‌های عالم در نظرم همچون خار بی‌ارزش شدند و از وقتی که تو را به عنوان یار برگزیدم، همه مردم جهان برایم غریبه و بیگانه گشتند.

آن شبی که مردم می‌گویند در طول عمر، یک شب قدر است و بسیار ارزشمند، احتمالاً همان شبی است که با حضورِ دوست (محبوب) به پایان می‌رسد.

دستیابی به سعادت ابدی و رسیدن به امید، فرصتی گران‌بهاست؛ بسیار حیف است که کسی این فرصت را به دست آورد و سپس آن را رها کند.

من تنها کسی نیستم که از رفتار بی‌رحمانه و دل‌سنگ تو آسیب دیده و زخمی شده‌ام، بلکه افراد بسیاری همانند من با شمشیر غمِ تو کشته شده‌اند.

شگفتا از چشم تو که شب تا صبح در آرامش و خواب است، در حالی که تمام اهالی شهر به خاطر غمِ عشقِ تو بیدار مانده و بی‌تابی می‌کنند.

این واقعه‌ای بسیار عجیب و دردی دشوار است که نمی‌توان آن را پنهان کرد و از سویی، بازگو کردنش نیز به دلیل بی‌توجهی یا ناآگاهی یار، مقدور نیست.

خدا می‌داند که از جسم من چیزی جز خیالی باقی نمانده است؛ تازه همین خیال هم، فقط در پندار مردم وجود دارد و در واقعیت، دیگر چیزی از من نمانده است.

ای سعدی، کلام تو چنان شیرین و دلپذیر است که اندازه‌ای برای آن نمی‌توان متصور بود؛ ذهن و طبع تو مانند باغی است که تمام پرندگان آن، سخنان شکرآلود می‌سرایند.

از آن لحظه که گل‌های پرمعنا در باغِ ضمیر و اندیشه تو شکوفا شد، تمامِ شاعران و سخنوران در برابرِ کلام تو ناتوان و مبهوت مانده‌اند، همچون مرغ بوتیمار که در کنار آب از تشنگی رنج می‌برد و دم نمی‌زند.