دیوان اشعار - غزلیات

کاروان در حالِ رفتن است و بارِ سفر را می‌بندند، که شاید دوباره روزی برسد و دیداری تازه شود و این پیوندِ گسسته، وصل گردد.

لشکرِ یارانِ همراه، جفاکار شده‌اند و دوستدارانِ آنان، دل‌زده و ملول‌اند؛ آن‌ها خیمه را از جا برکندند، درست همان‌طور که ریشه‌ی دوستی با ما را از قلب‌شان بیرون کشیدند.

آن همه ناز و عشوه و غروری که در آغازِ دوستی نشان می‌دادند، همگی را در روزِ وداع و جدایی، پشتِ سر انداختند و به دستِ فراموشی سپردند.

انتظار و توقع ما از دوست این نبود؛ ای دوست، چنین رفتاری شایسته نیست، چرا که جفا کردنِ یک دوست در حقِ دوستِ دیگر، امری ناپسند است.

ما همان‌گونه که بودیم، باقی مانده‌ایم و عشق‌مان تغییری نکرده است؛ قلبی که سرشار از مهر و محبت باشد، هرگز نمی‌تواند ترکِ یاری کند که در آن جای گرفته است.

اگر زیبارویانِ شیرین‌سخن، با ناز و بی‌مهری، جانِ عاشقان را می‌گیرند و خونشان را می‌ریزند، گناهی ندارند؛ در واقع، تقصیرِ آن‌هایی است که با بصیرت و آگاهی، عاشقِ این زیبارویان می‌شوند و دل می‌بندند.

دردِ عشق دردی نیست که بتوان آن را نزدِ طبیبانِ جسم برد و درمانش را جست، چرا که آنان از درکِ حقیقتِ عشق عاجزند و در این وادیِ معرفت، نادان‌اند.

ای ساربان، بارِ سفر بر شتر مگذار و وسایل را محکم نبند؛ چرا که در این جایگاه، مسافرانِ دردمندی هستند که اسیر و گرفتارِ بندِ عشق‌اند و رفتنِ تو رنجی دوچندان است.

طبعِ انسانِ عاشق هرگز قانع نمی‌شود و آرام نمی‌گیرد؛ من در شگفتم از مهر و علاقه‌ی کسانی که چنان سرد شده‌اند که از ندیدنِ ما و دوری، خرسند و راضی هستند.

مجلسِ دوستان بدونِ ناله و سوزِ دلِ سعدی صفایی ندارد؛ حکایتِ ما حکایتِ شمع و تماشاگران است که شمع از سوزشِ عشق می‌گرید و آب می‌شود، اما تماشاگران به حالِ او می‌خندند.