دیوان اشعار - غزلیات

امروز حال و هوای مجلس ما به فضای دل‌انگیزِ گلستان شباهت پیدا کرده است، گویی که خلوت کردن و هم‌نشینی در این محفل، همچون تماشایِ یک باغ پرگل است.

نوشیدنِ باده برای کسی که در بهشت سکونت دارد، حلال و گواراست؛ به‌ویژه اگر این شراب را کسی به دستِ عاشق بدهد که به زیبایی و کمال، همچون رضوان (خزانه‌دارِ بهشت) است.

از من می‌پرسی که خطِ چهره‌یِ تازه و لب‌هایِ سرخ‌فامت به چه چیزی شبیه است؟ من پاسخ می‌دهم که این ویژگی‌ها تنها به آبِ حیات (چشمه‌یِ جاودانگی) شباهت دارند.

از آن زمان که زلف‌هایِ پریشانِ تو، دلم را اسیر کرد و محبوبِ من شد، تمامِ روزگار و احوالِ من نیز همچون آن گیسوان، آشفته و پریشان گشته است.

کسی که از عشقِ تو به هلاکت رسیده، چاره‌ای جز فریاد کردنِ غمِ دل ندارد؛ تو گمان مبر که می‌توانی خونِ عاشق را بریزی و این جنایت را از چشمِ همگان پنهان نگه داری.

هر کس که در برابرِ درخششِ چهره‌یِ تو همچون موم نرم نشد و تسلیم نگشت، باید از سختیِ دلِ او ترسید، چرا که قلبِ او همچون سندان (آهنِ سختِ آهنگری) بی‌احساس است.

بسیار کم پیش می‌آید که کسی دلش را به تو نبازد، همان‌گونه که به ندرت ممکن است در سرزمینی که مردمانش کافرند، کسی با ایمانِ حقیقی باقی بماند.

تو که خنده‌ات همچون درخششِ برقِ آسمان است، چه غم داری که من از دوری‌ات چنان با زاری گریه می‌کنم که اشک‌هایم به باران می‌ماند؟

اینکه بر حیرت و شگفتیِ سعدی طعنه زدی، از سرِ انصاف نبود؛ مگر می‌شود کسی چنین چهره‌یِ زیبایی را ببیند و در شگفت و حیرت فرو نرود؟

کسی که با چهره و قامتِ تو هیچ انس و الفتی ندارد، اگرچه ظاهری شبیه انسان دارد، اما در حقیقت حیوانی است که فقط قد و قامتش به آدمیان می‌ماند.