دیوان اشعار - غزلیات

معشوق با حالتی از سرمستی از خانه‌اش به سوی باغ آمد و به محضِ قدم نهادنِ او، غلغله و هیاهویی از شادی و شور در میانِ گل و لاله‌ها برپا شد.

پرندگانِ چمن را دیدم که با صدای بلند و فریادکنان، از غنچه‌ای (کنایه از چهره‌یِ زیبای معشوق) سخن می‌گفتند که از کناره‌یِ باغ سر برآورده و جلوه‌گری می‌کرد.

آبِ چشمه‌ها، تصویرِ رخسارِ گلگونِ او را در خود منعکس کرد و این زیبایی چنان پرشور بود که گویی آتش در وجودِ غنچه‌های گلنار افتاد و آن‌ها را شعله‌ور ساخت.

زاهدی که همواره بر سجاده می‌نشست و به عبادت مشغول بود، چون گرفتارِِ غمِ عشقِ او شد، آوازه‌یِِ این دلدادگی‌اش به گوشِ اهلِ میخانه رسید و در جمعِِ رندان پرآوازه گشت.

زاهدِِِ پارسا چون کرامات و معجزه‌یِِِ زیباییِِِ چهره‌یِِِ او را دید، از چله‌نشینی و عبادتِِِ طولانی دست کشید و به جایِ تسبیح و لباسِِِ تقوا، زنّار بست و راهِِِ عاشقی در پیش گرفت.

او مرا که بی‌دل و دیوانه‌وار بودم بر خاک نشاند و از نظرِِِ هر کسی که به او می‌نگریست، چنان زیبا و فرازمینی جلوه کرد که گویی پری است.

من از آن روز مفلس و تهیدست شدم که دیبایِِِ لطیفِِِ زیباییِِِ تو، از حرمِِِ پنهانِِِ غیب بیرون آمد و در بازارِِِ دنیا به نمایش درآمد.

آرزویِِِ قلبیِِِ من این بود که جانم را فدایِِِ تو کنم؛ اکنون این آرزو برآورده شد و من به آن هدفِِِ نهایی دست یافتم.

سعدی درست در همان روزی که عطرِِِ گلِِِ وجودِِِ یار به باغِِِ دلش رسید، آن باغ را به تاراجِِِ خزانِِِ فنا سپرد و هستیِِِ خویش را فدایِِِ این حضور کرد.