دیوان اشعار - غزلیات

هر کس که زیبایی یا کمالی دارد که مردم را جذب می‌کند، باید مراقب باشد؛ همان‌طور که فروشنده عسل باید یا مگس‌ها را دور کند و یا روی عسل را بپوشاند تا از هجومِ افرادِ نامناسب و طماع در امان بماند.

کسی که واقعاً عاشق است، نصیحت و پندِ دیگران را نمی‌پذیرد؛ کسی که تن به نصیحت می‌دهد و در پیِ درمانِ این دردمندی است، هنوز به حقیقتِ عشق نرسیده و عاشقِ واقعی نیست.

عاشق چنان در بندِ اطاعت است که اگر به او بگویی کفر بورز، اطاعت می‌کند و اگر به حریف و رقیبِ مجلسِ تو بگویی سم بنوش، بی‌درنگ آن را می‌نوشد.

نورِ شمع در برابر درخششِ چهره تو مانند تاریکی است و گل در دستان تو چنان زیبایی دارد که زیباییِ حضرت یوسف را در برابر آن بی‌ارزش جلوه می‌دهد.

بازرگانی که دل به دریا می‌زند، می‌داند که این کار بدونِ خطر نیست؛ عاشق نیز که تو را هدف و مقصودِ خود قرار داده، تا آخرین لحظه‌ی عمرش در راهِ رسیدن به تو تلاش می‌کند.

در زمستانِ دوری از تو، اشک‌های چشمم خشک نمی‌شود؛ شگفت‌آور است که در حالی که در طبیعت، زمستان برگ‌های تر و تازه را خشک می‌کند، اشک‌های من همچنان جاری است.

کسی که معشوقی در زندگی ندارد، عمرش بیهوده می‌گذرد. کسی هم که در آتشِ عشق نمی‌سوزد و نمی‌گدازد، همچون خامی است که به پختگیِ روحی نرسیده است.

تا دردی پنهان در دل نباشد، ناله و فغانِ عاشق نیز برانگیخته نمی‌شود. سعدی هم اگر مانند بلبل می‌نالد، به خاطر این است که حقیقتی ناب (گل) را دیده است.