دیوان اشعار - غزلیات

ای معشوق، دل من تا کی باید بارِ تنهایی و دوری از تو را بر دوش بکشد؟ بیم آن دارم که این گوشه‌نشینی و دوری، کار را به جایی برساند که رازِ پنهانم فاش شود و رسوا شوم.

وقتی خرد و عقل از دست رفته است، چگونه می‌توان شکیبایی کرد؟ تنها کسی که از عقل و درایت برخوردار است، توانِ ایستادگی و تحملِ رنج را دارد که البته آن هم در برابر عشق بی‌فایده است.

ای کسی که قامتی بلند و دلربا چون سرو داری، اگر در گلستان ظاهر شوی، گل‌ها شرمنده می‌شوند و گل نرگس با دیدن خاک پای تو، مشتاقانه به تماشای آن می‌نشیند.

چهره‌ی درخشان و سفیدِ خود را نمایان کن تا آسمان، خال‌های سیاه و حبشی‌مانند را بر صورتِ ترکانِ جنگجو و زیبا‌رو نقش بزند.

دهانت چون شهد و عسل شیرین است و سخن گفتنت هم شیرینی‌بخش است، و زلفِ تو با فتنه‌گری و آشوب‌طلبی‌اش، به سمتِ وقار و رعنایی و دلبری می‌رود.

دیگر دلی باقی نمانده که در اختیار کسی باشد، زیرا حتی اگر آن دل مانند آهن سخت و محکم باشد، چشمانِ جادویی تو همچون آهن‌ربا آن را به سوی زیبایی خود جذب می‌کند.

هنوز دهانِ کوچک و خندان تو، تنها به اندازه یک نقطه عقیق‌رنگ است؛ صبر کن تا گردشِ تقدیر، با پرگارِ آسمانی‌اش، آن را کامل و زیبا ترسیم کند.

ای سعدی، اگر تو را دیوانه خواندند، سکوت کن و دم فرو بند؛ زیرا عشق، اگرچه از یک قلبِ خردمند و آگاه سرچشمه می‌گیرد، اما سرانجام انسان را به دیوانگی و شیدایی می‌کشاند.