دیوان اشعار - غزلیات

تو تمایلی نداری که لحظه‌ای با من در صحرا قدم بزنی؛ چرا که مانند خورشید، چنان بلندمرتبه و یگانه‌ای که جز تنهایی، همنشینی را برنمی‌تابی.

چشمان تو به دلیل ناز و زیباییِ ذاتی‌شان، چنان غرق در خودبینی هستند که از حال و روزِ عاشقِ درویش‌مسلکِ تو بی‌خبرند؛ مگر آنکه خودبینیِ تو مانع از آن شود که نگاهی به ما بیفکنی.

تو فرشته‌ای یا چشمه‌ی نور؟ پری هستی یا عروسکِ زیبای بهشتی؟ که حتی گل‌های زیبا و معطرِ سوری نیز در برابر زیباییِ تو جلوه‌ای ندارند.

تو دارای چهره‌ای پری‌گون، قامتی ماه‎وار، عطری همچون سمن و تنی سیمین هستی؛ جای تعجب است که با وجود چنین زیبایی بی‌نظیری، در جهان غوغایی و آشوبی به پا نشده است.

چون توانِ دوری از چهره‌ات را ندارم، ناچار باید با اخلاق و رفتارت بسازم؛ زیرا ما هرگز از کوی تو روی برنمی‌گردانیم و راهی برای بازگشت نداریم.

به هر سو و هر مکانی مرو، چرا که درویشان و مسکینانِ عاشق از حضور تو بی‌خبرند؛ اما بدان که هرکس ناگهان تو را ببیند، بی‌شک شیفته و مجنون خواهد شد.

جهانی شیفته و گرفتارِ تو هستند و به جای اشک، خون می‌گریند؛ من تعجب می‌کنم که چرا این بیابانِ وسیع از شدتِ اشک‌های خونینِ ما به دریا تبدیل نشده است.

تمام شب را به امید وعده‌ی فردا، به خیالات و سودا گذراندم؛ آیا این شبِ طولانیِ عشقِ من، فردایی ندارد؟

چرا بر خاکِ این کوی و منزلِ تو آن‌قدر گریه نکنم تا خاک به گل تبدیل شود؟ اما چه سود که تو دلی آهنین داری و آه و ناله‌ی من در تو اثر نمی‌کند.