دیوان اشعار - غزلیات

اگر معشوق با عاشق سرِ ناسازگاری داشته باشد و با او بجنگد، این رفتار برای عاشق آزاردهنده نیست؛ زیرا کسی که سختی‌های یار را تاب نیاورد، عاشق راستین نیست.

اگر خبر برسد که عاشق در راهِ رسیدن به معشوق، از جانِ خود (سر) گذشته است، این موضوع را آن‌قدر بزرگ نکنید و از آن گلایه نکنید؛ چرا که در وادی عشق، جان باختن امری بسیار عادی و کوچک است.

آن بارِ سنگینِ عشق که آسمان و دنیا نیز تابِ کشیدنِ آن را ندارد، اگر معشوق بر دوشِ عاشقِ سبک‌بال و آزاده بگذارد، برای او نه تنها سنگین نیست، بلکه تحمل‌کردنی است.

تا زمانی که سختی‌ها و رنج‌های راه را به جان نخری، به گنجِ مقصود نخواهی رسید؛ همان‌طور که تا شبِ تاریک نگذرد، خورشیدِ صبح طلوع نخواهد کرد.

شب‌های طولانیِ عاشقِ دردمند و بیمار، حالتی دارد که آن را هرگز نمی‌توان برای کسی که آسوده خاطر خوابیده و بی‌خبر است، توصیف کرد.

از چشمانِ من بپرسید که بیداریِ شب‌هایِ مستیِ عشق، چه حالتی دارد؛ حالتی است مانندِ ناله‌های بیماری که پیوسته در میانِ خواب و بیداری دست‌وپای می‌زند و قرار ندارد.

حتی اگر معشوق به قصدِ کشتنِ عاشق، شمشیر بکشد، باز هم عشق همان عشق است؛ زیرا آنجا که اشتیاق و ارادتِ قلبی باشد، جایِ چون‌وچرا و انکارِ عاشق نیست.

از من درباره زیبایی و دوستیِ گل سخن نگو، مگر آن زمانی که خارهایِ آن را هم لمس کرده باشی و دردی چشیده باشی؛ زیرا کسی که درد را نکشد، ارزشِ لذت را نمی‌فهمد.

مرغانی که در قفس محبوس‌اند، درد و اشتیاقی برای رهایی دارند که مرغانِ آزاد و رها هرگز نمی‌توانند آن را درک کنند.

دلِ انسان آینه‌ای است که حقایقِ غیبی را نشان می‌دهد، اما شرطِ اصلی این است که زنگارِ گناه و دلبستگی‌های دنیوی بر این آینه ننشسته باشد.

ای سعدی، کسی که همچون حیوان در خوابِ غفلتِ عمیق فرورفته است، هرگز بویِ نسیمِ خوشِ سحری (فیضِ الهی) را حس نمی‌کند و به دنبالِ آن نیست.

کسی که چشمِ بصیرت و بینشِ باطنی ندارد، یوسفِ صدیق (زیبایی و حقیقتِ ناب) را به جایی می‌برد و عرضه می‌کند که هیچ خریدار و قدرشناسی وجود ندارد.