دیوان اشعار - غزلیات

کسی که به فکر حفظ جان خویش است، شایسته رسیدن به حضور معشوق نیست؛ چرا که اگر برای دیدار یار، جان دادن لازم باشد، این جان در برابرِ آن دیدار، بهایی ناچیز محسوب می‌شود.

خار مغیلان در مسیرِ رسیدن به یار، مانع و دشواری محسوب نمی‌شود؛ برای عاشقی که مشتاق دیدار است، راهِ پر از خار و خطر، همچون عبور از مسیری مفروش به پارچه‌های ابریشمی نرم و لطیف است.

تنها کسی با تو هم‌نشین و هم‌راز است که اسرار عشق را در سینه دارد و از جهان بی‌خبر است؛ او مهر تو را در جانش نهان داشته و در عین حال، نام تو را بر لب دارد.

ای کسی که چهره‌ات همچون پری زیباست، چرا از چشمان من پنهان می‌شوی؟ مگر نه اینکه ویژگی پری این است که از نگاه انسان‌ها پنهان بماند؟

من تنها در صورتی از این جهان رخت برمی‌بندم که در پای دیوار خانه تو باشم تا در آخرین لحظات زندگی، سر بر آستان درگاهت داشته باشم.

اگر از خواسته‌ی تو روی برگردانم، فردی ناجوانمرد و خسیس در نثار جان هستم؛ پس اگر میل داری، جان مرا طلب کن که روح و روان من کاملاً مطیع فرمان توست.

من در دریای غمِ تو غرق شده‌ام و از همه مردم گریزانم؛ همان‌گونه که دشمن از دشمنی که تیرش در کمان آماده است می‌گریزد، من نیز از خلایق فاصله می‌گیرم.

مردم در حیرتِ زیباییِ تو مانده‌اند و حق هم دارند؛ چرا که ماهِ آسمان را همه می‌بینند، اما تماشای ماهِ روی زمین (تو) حیرت‌انگیز است.

اگر بارها و بارها کمر باریک و موی سرت را با مقیاس‌های دقیق بسنجی، باز هم خواهی دید که کمرت از موی سر نازک‌تر است و موی سرت تا میانت امتداد دارد.

حتی اگر مرا با شمشیر تهدید کنی، نمی‌توانم از تو روی بگردانم و دلم را از محبتت خالی کنم؛ حتی اگر میل را در چشمانم فرو کنی، باز هم چشم و دلم به سوی توست.

سعدی همچون فرهاد در حالی که تلخ‌کامی‌های زمانه را می‌چشد، از دنیا می‌رود، اما شوق و شورِ شیرینِ عشق او تا ابد در جهان باقی خواهد ماند.