دیوان اشعار - غزلیات

برای عاشقانِ دل‌شکسته و محروم از دیدارِ یار، شبِ هجران بسیار طولانی و طاقت‌فرساست؛ ای محبوب! تو بیا و خود را نشان بده که با طلوعِ جمالِ تو، این شبِ تیره به صبحِ وصال تبدیل خواهد شد.

عجیب است که تصور کنم می‌توانم از دستِ تو فرار کنم؛ چرا که عاشقِ گرفتار در دامِ عشقِ تو، مانندِ کبوتری است که اسیرِ پنجه‌هایِ بازِ شکاری شده و هیچ راهِ گریزی ندارد.

از شدتِ محبتی که به تو دارم، حتی نمی‌خواهم به چهره‌ات نگاه کنم، زیرا عاشقِ راستین کسی است که پاکبازانه و بدونِ چشم‌داشتِ بصری، جان و دل را در راهِ عشق فدا کند.

با کرشمه و نگاهی از سرِ لطف و عنایت، به سویِ ما توجهی کن؛ چرا که دعایِ دردمندان و نیازمندان، نه از رویِ تکبر، بلکه برآمده از عمقِ نیازِ قلبیِ آنان است.

سخنی در دل دارم که طاقتِ پنهان کردنش را ندارم؛ اگر قرار باشد آن را بازگو کنم، به جز تو که نزدیک‌ترینِ کسان به منی، به چه کسی می‌توانم بگویم؟

نمازی که در آن خیالِ تو حضور داشته باشد، دیگر نمازِ حقیقی نیست؛ چرا که تو مانندِ بتی در ذهنِ من نشسته‌ای و نمی‌گذاری که من با حضورِ قلب به پرستشِ خداوند بپردازم.

زمانی که تصمیم گرفتم تو را به عنوانِ دوست و معشوق برگزینم، هرگز تصور نمی‌کردم که به جایِ مهربانی، با جفا و ناز و بی‌اعتنایی پاسخِ مرا بدهی.

ای سعدی! اگر دوباره فرصتِ دیدارِ یار برایت فراهم شد، از غم‌ها و رنج‌هایِ دل سخن مگو؛ چرا که زمانِ وصال کوتاه است و حرف‌هایِ ناگفته بسیار، پس بهتر است وقت را به خوشی بگذرانی.

اگر به راهِ وفاداری و عهد بستن با یاران قدم گذاشتی و بعد از سختی‌ها و بلاها ترسیدی، بدان که آن عهد و وفاداری، ظاهری و دروغین بوده است.