دیوان اشعار - غزلیات

ای دریغ که اگر دستِ نیاز و تمنای من به دامان تو نرسد، یا دلم نتواند از این بند و زنجیرِ عشقی که تو بر پایم نهاده‌ای رهایی یابد، چه بر سر من خواهد آمد؟

این بارِ سنگینِ جدایی را عادلانه‌تر تقسیم کن؛ یعنی بخشی از این غم را تو بر دوش بکش تا این‌همه درد و رنجِ دوری، تنها بر جانِ ناتوانِ من سنگینی نکند.

ای معشوقِ بلندبالای من، اگر تو در باغ و بوستان قدم بگذاری، سروهای آزاد در برابر قامتِ موزون و بلند تو هیچ جلوه‌ای ندارند و هرگز به پایِ زیبایی تو نمی‌رسند.

بسیار بعید و غیرممکن است که کسی در جایگاهِ والای تو، نگاهی به عاشقی مثل من بیندازد؛ رسیدنِ من به تو مانندِ وقوعِ قیامت است که معلوم نیست کِی رخ می‌دهد و آیا هرگز این دو سرِ رشته به هم می‌رسند یا خیر.

اگر نگاهی از سرِ لطف بر من بیندازی، من از آسمان هم بالاتر می‌روم؛ چرا که ذره‌ی خاکی همچون من، تنها با نور و توجهِ خورشیدی چون تو می‌تواند به اوجِ آسمان (ثریا) راه یابد.

در خوانِ نعمتِ لبانِ تو، درویشی چون من که دستش به یغما نمی‌رسد، سرانجام با گدایی و تمنا، بهره‌ای از آن نصیب خواهد برد.

اگر چشمانِ من با این شدت و مداومت، سیلابِ اشک می‌بارد، جای شگفتی خواهد بود اگر این حجمِ عظیمِ اشک، به دریای وصال نرسد.

اگر وصالِ تو ممکن نیست، همان بهتر که هجران را بپذیرم؛ همان‌گونه که اگر دستم به خرمای شیرین نمی‌رسد، ناچار باید با خارِ مشکلات کنار بیایم و آن را تحمل کنم.

ای سعدی، کنگره و اوجِ قصرِ وصال بسیار بلند است و هر کسی که در این راه از غرور و منیتِ خود نگذرد و پای بر سرِ نفسِ خویش ننهد، هرگز به آن مقامِ بلند دست نخواهد یافت.