دیوان اشعار - غزلیات

تو آن‌چنان شیرین‌سخنی که هیچ کلامی از لبت خارج نمی‌شود مگر اینکه شکر می‌بارد و چنان با ناز و خرام راه می‌روی که شاخه‌ی درخت طوبی در بهشت، از سرِ رقابت و حسادت با قامتِ تو، جرأتِ تکان خوردن و خرامیدن ندارد.

هیچ‌کس نیست که به عشقِ تو دل ببندد و جانش را در این راه فدا نکند؛ درست همان‌طور که هیچ پرنده‌ای (پروانه‌ای) به سوی شمع نمی‌رود مگر اینکه بال و پرش در شعله‌ی آتش می‌سوزد و فرو می‌ریزد.

دلم از غمِ فراق تو لحظه‌ای نمی‌تواند آرام گیرد و از ناله باز ایستد، و مژگانِ من نیز یک دم تاب نمی‌آورند و پیوسته اشکِ حسرت بر گونه‌ام می‌ریزند.

من که می‌دانم عاقبتِ عشق‌ورزی به زیبارویان، مرگ است، پس چه بهتر که تو مرا بکشی، چرا که کشته شدن به دستِ تو، از هر مرگِ دیگری برایم شیرین‌تر و ارزشمندتر است.

سعدی که سخنانش مانند مرواریدهای گران‌بها از دریایِ عمیقِ معانی استخراج شده است، این گوهرها را جز برای نثار کردن به پای تو، برای چه کسی خرج کند؟