دیوان اشعار - غزلیات

کسی هشیار و خردمند است که از عشق دوری کند، زیرا طبعِ عاشق‌ پیشه‌ی من با عقل و مصلحت‌سنجیِ همگانی سازگاری ندارد.

کسی که قلبی پاک و روشن از حقیقت دارد، اگر تمام هستی و هر دو عالم را در راه رسیدن به معشوق از دست بدهد، برایش هیچ اهمیتی ندارد و آن را ناچیز می‌شمارد.

عاشق که در راه عشق شوریده و بی‌قرار است، حتی اگر بلایای بزرگ همچون سیل ویرانگر به سویش بیایند، بیمی به دل راه نمی‌دهد و اگر تیرهای بلا باریدن بگیرد، هرگز از میدانِ عشق عقب‌نشینی نمی‌کند.

من تنها کسی نیستم که در بیابانِ جنونِ عشق سرگردان است؛ لب‌های شیرین و دلربای تو، شور و غوغایی بزرگ در دل بسیاری به پا کرده است.

وقتی بخت با من یار نیست، چه حیله‌ای به کار ببرم تا به وصالِ تو برسم؟ کسی که دستش از هر سرمایه‌ای تهی است، حتی اگر برای رسیدن به معشوق تلاش و جدال کند، در نهایت تحقیر می‌شود.

اگر به من توجه کنی، از بزرگواریِ توست و اگر مرا از خود برانی، به عدل و انصاف توست؛ هر کسی که بخواهد از رنجِ عشقِ تو فرار کند، در واقع قدر و ارزشِ والای تو را نشناخته است.

از وقتی دلم را به تو پیوند دادم، راه را بر هر دلبستگیِ دیگری بستم؛ حقیقتاً هر جا که تو حضور داشته باشی و بنشینی، آشوب و فتنه‌ای عاشقانه به پا می‌شود.

سعدی هرگز چشم از جمال تو برنمی‌دارد و اگر تو رو بگردانی و بی‌توجهی کنی، او همچنان با لجاجت و اشتیاق به دامانِ تو چنگ می‌زند و دست برنمی‌دارد.