دیوان اشعار - غزلیات

او آمد و دوباره با نگاه یا حضورش، شعله‌ای در خرمنِ آرامشِ من افکند؛ گویی که در چشمانم، دریایی از آتش (اشکِ خونین) موج می‌زند و بی‌قراری‌ام را دوچندان می‌کند.

پیش از این، عشقِ او حومه و اطرافِ دلِ مرا غارت کرده و تصرف نموده بود؛ اکنون نیز با یک حمله غافلگیرکننده (شبیخون)، به عمقِ وجود و باطنِ من دست‌اندازی کرد.

دیدارِ دل‌انگیز و چهره‌ی زیبای او باعث شد که به پاسِ قدم‌نهادنِ او، اشک‌های گلگون (ارغوانی) بر زمین بریزم و کلامِ جان‌بخشِ او همچون نوایِ خوشِ سازِ ارغنون در گوشم طنین‌انداز شد.

او دیوانگانِ خویش را (که عاشقِ اویند) در بند و زنجیرِ عشق می‌کشد؛ به گونه‌ای که هر عاقلی که به این وادی گام می‌گذارد، از عقلِ خود دست می‌شوید و دم از جنون و شیدایی می‌زند.

خدایا! دلی که در آن هیچ‌گونه خودخواهی و منیت جای ندارد، چگونه دستِ محبتِ تو در آنجا خیمه و خرگاهِ عشقِ خود را برپا کرده است؟

هرگاه که من از سوزِ دل، آهی می‌کشم و آن را همچون سنگی به سقفِ آسمان (طاقِ آبگون) می‌کوبم، روحِ من در گلزارِ فرشتگان غوغا و هیاهویی به پا می‌کند.

ای سعدی، اگر ادعایِ همراهی در راهِ عشق داری، باید از خودِ خویش (خودپرستی و منیت) بیرون بیایی؛ چرا که تنها کسی به سرمنزلِ مقصود می‌رسد که گام بر نفسِ خویش نهاده و از آن عبور کرده باشد.