دیوان اشعار - غزلیات

هرکس که در راه رسیدن به محبوب، از خودخواهی و تعلقات دنیوی دست بشوید و به اصطلاح بمیرد، به زندگی حقیقی و ابدی دست می‌یابد؛ و کسی که هیچ محبوبی را در دل نداشته باشد، به واقع مرده‌دل است.

کسی که از لذت و شوقِ عشق، در درونِ سینه خود پاکی و صفایی دارد، ناچار است که شمعِ وجودش را با زیباییِ معشوق روشن نگاه دارد و نمی‌تواند از او دوری کند.

ای کسی که در پی یافتنِ عشق هستی، باید دلی نرم و انعطاف‌پذیر همچون موم داشته باشی؛ زیرا سنگ سیاه و سخت، هرگز نمی‌تواند نقشِ نگینِ انگشتری را به خود بگیرد.

سنگ‌دلی و قساوت، برای سعدی حکمِ مرگ را دارد؛ اما شگفت آنکه هرکس که به دستِ این عشق کشته شود، در حقیقت نمیمیرد و به زندگانی جاودان می‌رسد.