دیوان اشعار - غزلیات

پنهان کردن چهره‌ی زیبا از دیدگان ما، دور از انصاف و عدالت بود؛ چرا که زیباییِ چهره‌ی تو چنان مسحورکننده است که طاقتِ دیدن آن را نداشتن و دوری گزیدن از آن، برای هیچ عاشقی ممکن نیست.

امروز برایم محرز شد که تو محبوبِ درگاهِ خدایی؛ چرا که می‌بینم تمام جان‌ها و ارواحِ عالم، شیفته‌وار به سوی تو روانه شده‌اند و جذبِ حضور تو گشته‌اند.

کسی که مشتاق و در بندِ عشقِ توست، چگونه می‌تواند آرام بگیرد و شکیبایی پیشه کند؟ من هرگز نشنیده‌ام که کسی بتواند بدونِ جانِ خود زندگی کند (و تو جانِ منی).

در دورانِ دوریِ تو، آن‌قدر اشک از چشمانم چکید که گودالی بر روی سنگ ایجاد کرد و اثرِ آن باقی ماند.

مراقب باش که شنیدنِ خبرِ رفتنِ تو (مانند صدای طبلِ کوچ)، چه اضطراب و تپشی در دل‌ها انداخت؛ درست مانند تکان خوردنِ پرچمِ پیروزی در میدانِ جنگ که هم شکوه دارد و هم هراس.

بارانِ اوایلِ بهار شروع به باریدن کرد؛ اگر ابر تا امروز تأخیر کرد، تنها به این خاطر بود که فرصتی فراهم کند تا بارشِ آن در موقعیتِ بهتری صورت گیرد و اثرگذارتر باشد.

بادِ صبا می‌وزد تا در مقابلِ نگاهِ تو، از تمامِ آسیب‌ها و جورهایی که بادِ خزان در فصلِ گذشته به چمنزار وارد کرد، پوزش بخواهد.

گل‌ها خبرِ آمدنِ تو را در چمنزار منتشر کردند و بادِ صبا با سخاوتِ تمام، به عنوانِ هدیه‌ی پیشواز، گل‌ها را با ذراتِ زر (گرده‌های گل) پوشاند.

طبیعت، از دامنه‌ی کوه تا نزدیکیِ شهر را با فرشی از سبزه مفروش کرد و بر روی آن گل‌های لاله را همچون جواهر پراکنده ساخت.

جای تعجب نیست اگر زمین بخواهد لباسِ فاخر و رنگارنگِ بهاری بپوشد، چرا که تو با لطفِ خود، سعدیِ پیر را در آستانه‌ی پیری دوباره جوان کردی (پس زمین هم حق دارد شادمان باشد).