دیوان اشعار - غزلیات

آن چهره درخشان و تابان که این‌گونه باشکوه از برابر ما می‌گذرد کیست؟ درحالی‌که عاشقانِ تشنه‌کام از دوری و بی‌تابی در حال جان‌دادن هستند، او که همچون آب گوارا و زلال است، بی‌اعتنا از کنارشان عبور می‌کند.

اگر درخت سرو هم که نماد زیبایی و موزونی است، قدرت حرکت داشت و می‌توانست از جای خود جابه‌جا شود، باز هم نمی‌توان ادعا کرد که زیباتر و موزون‌تر از این شخصِ در حال گذر است.

این شخصی که از برابر دیدگانِ سوخته و رنج‌دیده‌ی ما عبور می‌کند، حوری بهشتی است؟ یا ماه شب چهارده است؟ و یا عروسکی ساخته‌ی دستان هنرمند چینی که با آن زیبایی بی‌نقصش عبور می‌کند؟

هیچ‌کس جز بادِ بهاری سعادت و توفیقِ بهره‌مندی از زیبایی‌های او را نداشته است؛ چرا که تنها همین باد است که بر آن زلف‌های پریشان، بناگوش لطیف و پیشانی بلند او می‌وزد و از آن‌ها عبور می‌کند.

مردم به اشتباه تصور می‌کنند که خورشید در حال غروب کردن است، اما در حقیقت این معشوقِ ماست که با شکوه و جلالی بیش از خورشید، در اوجِ آسمانِ زیبایی در حال گذر است.

کاش معشوق گام‌های خود را بر سر و چشمان من بگذارد؛ زیرا حیف و دریغ است که چنین موجودِ باارزشی بر روی خاکِ زمین قدم بگذارد.

هرکسی در این شهر که دلِ عاشقی دارد یا پایبند به دین و ایمانی است، باید بر حذر باشد و بداند که با عبورِ این شخص، هم دل و هم دینِ او در معرضِ نابودی است.

از شدتِ رفت‌وآمدِ خیالِ او در دل و چشمم، کارم به تردید کشیده است؛ نمی‌دانم آیا او حقیقتاً اینجاست و از برابر من رد می‌شود یا اینکه تمام این‌ها تنها پندار و گمانی بیش نیست.

اینکه معشوق به ما توجه کند یا نه، اهمیت چندانی ندارد؛ فرمانِ او در هر صورت نافذ و حکمِ او قطعی است، چرا که او همچون پادشاهی مقتدر در قلمروِ وجودی ما در حال گذر است.

ای سعدی! گوشه‌نشینی و خلوت‌گزینی اختیار کن و به تماشای شاهد بپرداز؛ چرا که شاهدِ حقیقی و جلوه‌ی واقعی زیبایی، همان کسی است که از برابرِ تو که گوشه‌نشین هستی، می‌گذرد.