دیوان اشعار - غزلیات

آن فتنه‌انگیزِ زیبا کیست که این‌گونه با ناز و عشوه قدم می‌زند و گویی تیر و کمان در دست دارد؟ و آن چه تیرِ زهرآگینی است که حتی زرهِ جان را می‌درد و به اعماقِ روح نفوذ می‌کند؟

او تنها یک فردِ ساده نیست؛ بلکه جهانی است لبریز از زیبایی و کمال. ای دل، عمرت را بیهوده هدر مده، چرا که جهان و عمرِ ما به سرعت در گذر است.

اگر آن ماه‌رو می‌دانست که دیدنِ چهره‌اش چه آشوبی در دل‌های مردم به صورت نهان به پا می‌کند، دیگر هرگز آن صورتِ زیبا را این‌گونه آشکارا در معرض دید قرار نمی‌داد.

ای بی‌همتایِ دوران، دست‌کم از سرِ لطف و مهربانی، در این لحظاتِ گذرای عمر، لحظه‌ای به دیدارِ ما بیا.

زیباییِ چهره‌ی تو ای ماهِ دل‌انگیز، به قدری وصف‌ناپذیر است که از توانِ سخن فراتر می‌رود؛ درست همان‌طور که حالِ درونی و پریشانیِ من، از هر گفتار و بیانی خارج است.

در حالی که منتظرم تا نسیمِ خوشِ بهاری دوباره به باغ بازگردد، می‌بینم که عمرم مانندِ برقِ یمان (که بسیار سریع و گذراست) به سرعت در حال سپری شدن است.

تو در دلِ سعدی آتشِ عشق برافروخته‌ای؛ آنچه اکنون بر زبانِ او جاری می‌شود، تنها دودی است که از این آتشِ پنهان در دل برمی‌خیزد.