دیوان اشعار - غزلیات

آن لبخندِ شیرین که دهانی پر از شهد و نوش دارد، نه تنها دلِ مرا، بلکه دلِ تمام جهانیان را به بند کشیده و شیفته کرده است.

دیگر نیازی نیست برای دیدن زیبایی به تماشای درختانِ چمنزار برویم؛ چرا که هر کس محبوبِ زیبایی همچون او دارد، سروِ روانی را در خانه خود به همراه دارد.

کافران چه بهره‌ای از پرستشِ بتِ بی‌جان و سرد می‌برند؟ بسیار شایسته‌تر است که انسان دل در گروِ معشوقی داشته باشد که زنده است و روح و جان دارد.

ابروهای او همچون کمان خمیده و قامتِ راستش همچون تیر است؛ من هرگز کسی را ندیده‌ام که چنین تیر و کمانی (چنان زیبایی کشنده‌ای) داشته باشد.

دلیلِ آنکه می‌دانیم او دهانی دارد، فقط این است که وقتی سخن می‌گوید، وجودش آشکار می‌شود؛ وگرنه آن‌قدر کوچک و ظریف است که اصلاً دیده نمی‌شد.

نشانه و دلیلِ داشتنِ کمر نیز همین است که وقتی کمربندی می‌بندد مشخص می‌شود؛ وگرنه به قدری باریک است که تصورِ وجودِ کمر برایش ناممکن بود.

ای کسی که مرا پند می‌دهی که از پیِ این معشوقِ خون‌خوار نرو؛ این سخنان را به کسی بگو که هنوز عنانِ اختیار و اراده در دست دارد (من اختیارم را از دست داده‌ام).

عشق، داغی بر دل است که تا زمان مرگ همراه انسان است و از بین نمی‌رود؛ هر کس که نشانه‌ای از این داغ بر چهره (و وجود) خود دارد، عاشق واقعی است.

ای سعدی، کشتیِ وجود را نمی‌توان از امواجِ خروشانِ این عشق به سلامت به ساحل رساند؛ چرا که دریای محبت، دریای بی‌کرانی است که هیچ ساحلی ندارد.