دیوان اشعار - غزلیات

من بنده و شیفته‌ی آن معشوقِ سرزنده و چالاکی هستم که نسبت به من بی‌اعتنایی و غرور نشان می‌دهد، اما پاسخ‌هایش با وجود تلخی ظاهری، گویی شیرینی شکر را در جانِ من می‌ریزد.

اگر همراهی و دوستی با او مرا به دوزخ بکشاند، باکی نیست؛ چرا که کسی که یاری مهربان دارد، همین حالا در دنیا در بهشت زندگی می‌کند.

کسی که قدرت اختیار دارد و به معشوق و شرابِ عشق دسترسی دارد، در حقیقت به نهایتِ خوشبختی، بهره‌مندی از عمر و مقصودِ اصلی از آفرینش جهان رسیده است.

فراتر از خوردن و خوابیدن، حیاتِ حقیقیِ انسان در عشق‌ورزی است. برای رسیدن به معشوق زندگی کن، چرا که حیوانات نیز با خوردن و خوابیدن، جان‌دار محسوب می‌شوند.

من به کسی دل بسته‌ام که به خاطرِ غرق شدن در او، از خویشتنِ خویش بی‌خبرم؛ درست مانند بلبلی که آن‌چنان مجذوبِ گل است که خانه‌ی خود (آشیان) را از یاد می‌برد.

اگر به خاطرِ سختی‌ها و جفایِ دوست از عشق دست بکشی، جوانمرد و ثابت‌قدم نیستی. دهل که درونش خالی و پر از باد است، تنها با ضربه‌ای از انگشت صدا درمی‌آورد و توخالی بودنِ خود را نشان می‌دهد.

در روز قیامت که آن‌قدر هولناک است که یار از یار می‌گریزد، عاشق چنان پیوندی با معشوق دارد که حتی از خاکِ گور نیز برمی‌خیزد و همچنان محبتِ او را در دل دارد.

بادِ بهاری در صبحگاه از باغِ پیروزی (باغِ موفقیت و وصل) وزید و خوش آمد؛ این باد بویی شبیه به عطرِ یارانِ من دارد و بسیار فراتر از بویِ معمولیِ باغ و گلستان است.

آن‌که سر بر بالینِ یار دارد و در خوابِ خوشِ صبحگاهی غرق است، چه می‌داند که بر آن مسکینی که سر بر آستانه‌ی درِ خانه‌ی او گذاشته و با غمِ هجران درگیر است، چه می‌گذرد؟

مانند سعدی، تنها و در خلوت به عشق‌بازی بپرداز و در این تنهایی، آرامش و آسایش را بجوی؛ چرا که آن‌کس که معشوقی پنهانی در دل دارد، گویی بر سراسرِ جهان پادشاهی می‌کند.