دیوان اشعار - غزلیات

تو که خود غرق در عالمِ خویشی، چه باک داری که حالِ ما پریشان است؟ همان‌گونه که وقتی بادی می‌وزد و چراغی را خاموش می‌کند، هیچ دردی یا دلسوزی در وجودِ آن باد نسبت به تاریکیِ حاصل از آن نیست.

تو که تمامِ آرزوهایت برآورده می‌شود و به هر چه می‌خواهی می‌رسی، طبیعتاً هیچ درک و دردی نسبت به ناکامی و بی‌مرادیِ امثالِ ما نخواهی داشت.

تو چون پادشاهی هستی که شکوه و اقتدار داری؛ اگر پاسبانانت تمامِ شب بیدار بمانند و تو در آرامش باشی، دیگر چه غمی داری؟ تو از هر گزندی مصونی.

اینکه دلِ دوستان را برنجانی، کارِ نادرستی است؛ اما افسوس که تو مانندِ قاتلی هستی که به بی‌رحمی خو گرفته است و چنین کسی از ارتکابِ خطا و گناه هیچ هراسی به دل راه نمی‌دهد.

ای امیرِ زیبارویان، ما در نهایتِ خاکساری گدایانِ خیلِ تو هستیم؛ به ما پاسخی ده که چرا یک پادشاه باید از حال و روزِ گدایی خسته یا غمگین شود؟

سرزنش‌گر بر حال و روزِ من می‌گرید و دردمند است، اما تو که رفیقِ بی‌تفاوتِ این ماجرایی، از این رخدادها هیچ غمی نداری و این دردناک‌تر است.

عارفِ حقیقی اگر هزار دشمن هم در کمین داشته باشد، وقتی جمالِ زیبای تو را می‌بیند، دیگر از آنچه در پشتِ سر می‌گذرد یا از دشمنان هیچ هراسی ندارد.

ای پسر، سرنوشتِ ما از تلخ و شیرین از پیش رقم خورده است؛ تو اگر از سرِ خشم اخم کنی یا ترش‌رو باشی، در تقدیرِ نوشته‌شده تغییری حاصل نمی‌شود.

مصیبتِ عشق برای کسی که به هیچ‌چیزِ عالم دلبسته نیست (لاابالی)، بسیار بزرگ است، اما او چون پیشاپیش دل به مرگ داده و از خود گذشته است، دیگر از هیچ بلایی نمی‌ترسد.

هر اندازه می‌توانی جفا و ستم کن، که سعدی دیگر خود را و تعلقاتش را کنار گذاشته است؛ کسی که از بندِ خویشتن آزاد شده، از جفای تو چه هراسی دارد؟