دیوان اشعار - غزلیات

هر کسی که به چیزی دلبسته است، تمام هستی‌اش را وقف آن می‌کند؛ پس اگر تو قبله‌گاه و معبودِ کسی باشی، او هرگز از خلوتِ انس با تو بیرون نمی‌رود و از تو دست نمی‌شوید.

حاضرم در راهِ عشقِ تو بمیرم، حتی اگر جانم را از دست بدهم؛ زیرا کسی که در پای معشوق جان می‌دهد، مرگ برایش همچون نوشیدن شهدِ شیرین است.

من آن‌گونه صورت‌پرست و سطحی‌نگر نیستم که تنها مجذوبِ زیبایی ظاهری تو باشم؛ تو خود می‌دانی که آن‌که عقل و هوش مرا ربوده، آفریدگارِ این زیبایی است که نقش‌ونگار را خلق کرده است.

مردم به من می‌گویند که عمرت را با عشق‌ورزی به زیبارویان هدر می‌دهی؛ در حالی که حقیقت این است که کسی که دلبستگی و هدفی در زندگی ندارد، عمرش را واقعاً ضایع کرده است.

هر کس که در باغِ معنا و حقیقت، درختی از عشق می‌کارد، باید ریشه‌اش را در قلبش جای دهد تا میوه‌اش در جانِ او جوانه بزند.

عشق را نمی‌توان پنهان کرد؛ پس بهتر است گوشه‌گیری پیشه کنی، چرا که وقتی در معرضِ سرزنشِ مردم قرار بگیری، نمی‌توانی از هجمه‌ی ملامت‌های آنان در امان بمانی.

اگر من از عهد و پیمانِ وفاداری‌ام با تو بازگردم، بی‌شرف و ناجوانمردم؛ عاشقِ واقعی کسی است که از سرزنش و ملامتِ دیگران هراسی به دل راه ندهد.

آرزو دارم باغ چنان جان بگیرد که قامتِ رعنای تو را ببیند تا با دیدنِ تو، گل‌ها را نثارِ قدم‌هایت کند و ارغوان را به افتخارِ حضورت بر سرت بریزد.

سعدی، این زیباییِ رفتار، قامت، گفتار و شگفتی‌های وجودِ او را تا کی می‌خواهی وصف کنی؟ بس کن، که این خوبی‌ها و زیبایی‌ها پایان‌ناپذیرند.