دیوان اشعار - غزلیات

دوستان از اینکه من در برابر درد و رنجِ عشق تا این حد شکیبایی می‌کنم، تعجب می‌کنند؛ حال آنکه نمی‌دانند دردی که از جانب تو بر من می‌رسد، از گلستانِ پر از گل و ریحان نیز برایم دل‌پسندتر است.

اگر کسانی که در آتشِ مهربانی و عشقِ تو سوخته‌اند، از آتش دوزخ نیز عبور کنند، آن را سرد و بی‌اثر خواهند یافت، زیرا آتشِ عشقِ تو داغ‌تر از آن است.

ای محبوب، چه با ما به عدل رفتار کنی و چه ستم روا داری، و چه قصد صلح داشته باشی و چه عزم جنگ، ما همچنان بنده و تسلیم تو باقی خواهیم ماند.

عقلِ منطقی توانِ مقابله با قدرتِ عشقِ زیبارویان را ندارد؛ درست همان‌طور که تلاش‌های انسانی در برابر اراده و قضای الهی راه به جایی نمی‌برد.

اگر به دنبال آسایش و سلامتی هستی، از نگاه کردن به زیبارویان چشم بپوش و اگر می‌خواهی عاشق باشی، باید از آبرو و نام‌ونشانِ خود در این دنیا دست بشویی.

اگر شجاعت و دلیریِ مردانِ راهِ عشق را نداری، مانند زنان در خانه بمان و عافیت پیشه کن؛ اما اگر قدم به میدانِ عشق گذاشتی، حتی زیر بارانِ تیر و بلا نیز عقب‌نشینی نکن.

گریه و آهِ کسی را که از سرِ شوق می‌خواند، به حسابِ فخر فروشی و خودنمایی نگذار؛ اهلِ دل می‌دانند که تا زخمی عمیق بر جانِ عاشق ننشیند، آهی از سرِ درد برنمی‌آورد.

هیچ‌کدام از دوستانِ مجلسِ بزم، برای سوز و گدازِ من دلسوزی نکردند؛ تنها شمع را می‌بینم که همچون من، اشک بر چهره‌ی زرد و گداخته‌اش جاری است.

با وجود شکایت‌ها و گله‌هایی که از سرمایِ جان‌سوزِ دوری و فراق دارم، اگر دوباره نسیمِ بهاریِ وصال بوزد، آن پیروزی پس از تحملِ این سختی‌ها بسیار شیرین خواهد بود.

هر کسی که مانند سعدی در آتشِ دردی می‌سوزد، نباید گله و شکایتی داشته باشد؛ چرا که وقتی محبوبِ دل‌انگیزت خود طبیبِ توست، همین دردِ دوری عینِ درمان است.