دیوان اشعار - غزلیات

این شبِ وصال چنان به هم پیوسته و خصوصی است که هیچ موجودی میان ما راه ندارد؛ حتی اگر ذره‌ای غبار بخواهد در هوای پیرامون تو باشد، در این فضای تنگِ میان ما جای نمی‌گیرد.

غرور و نازِ خود را کنار بگذار و کمربندِ تکبر را بگشای؛ چرا که من تاکنون هیچ سروِ بلندقامتی را ندیده‌ام که در حصارِ تنگیِ لباس جای بگیرد و زیبایی‌اش با جامه‌ای پوشیده شود.

در این شبِ وصال که به دیدارِ هم رسیده‌ایم، سخنی از رنجِ جدایی‌های گذشته بر زبان نیاور؛ زیرا در فضایی که سرشار از رضایت و خشنودی است، قهر و سرزنشِ کسی جایی ندارد.

در این محفل، برای من شیرینی نیاور و گل‌افشانی نکن؛ چرا که وقتی دو عاشقِ افسانه‌ای چون خسرو و شیرین در کنار هم هستند، شیرینیِ ظاهری در برابرِ شیرینیِ وصالِ آن‌ها ناچیز است.

هنگامی که شور و هیجانِ عشق در جان نفوذ می‌کند، عقل و منطق دیگر قراری ندارند؛ همان‌گونه که در یک سرزمین نمی‌تواند دو پادشاهِ مستقل حکومت کنند، عقل و عشق نیز در وجودِ یک انسان با هم جمع نمی‌شوند.

بر اثرِ صدایِ خوشِ ساز و آوازِ عاشقانه، در سرِ سعدی چنان شور و مستی برپاست که دیگر مجالی برای شنیدن پند و اندرزهای زاهدانِ پارسا باقی نمانده است.