دیوان اشعار - غزلیات

ای جانِ عاقلان، وجودِ ما همچون گویِ سرگشته‌ای است که در چنبره‌ی چوگانِ تو اسیر شده است؛ هر گویی که به میدانِ عشقِ تو افتاد، دیگر راهِ گریزی از آن ندارد و تا ابد در همان‌جا باقی می‌ماند.

خورشیدِ صبحِ همه از پشتِ کوه طلوع می‌کند و روزِ آنان آغاز می‌شود، اما خورشیدِ جهان‌افروزِ ما تنها از گریبانِ (یقه) تو سر برمی‌آورد و روزِ ما با دیدارِ تو آغاز می‌شود.

همین که بادِ ملایمی شاخه‌ای از بوستانِ وجودِ تو را می‌جنباند، جانِ مشتاقان از شدتِ شعف و ذوق به رقص می‌آید.

دیوارِ خانهٔ تو نیازی به نقاش ندارد تا آن را بیاراید؛ زیرا حضورِ خودِ تو زینت‌بخشِ این ایوان است و تصویرِ خیالیِ روی دیوار در برابرِ جمالِ تو ارزشی ندارد.

هرچند دلِ سخت و بی‌اعتنایِ تو برای من نمی‌سوزد، اما گویی دلِ من همان سنگی است که در چاهِ زنخدانِ (گودیِ چانهٔ) تو افتاده و گرفتار شده است.

اگرچه در نگاهِ تو جان دادن کارِ آسانی است، اما من این پیکرِ ناتوان و بی‌ارزشِ خود را شایستهٔ آن نمی‌بینم که به عنوانِ قربانی در راهِ تو تقدیم شود.

بیماری و رنجی که از داغِ عشقِ تو می‌کشم، از دوریِ از تو بهتر است؛ و مردن در پیشِ پایِ تو، از دوری و هجرانِ تو گواراتر و دل‌نشین‌تر است.

ای بیابانِ دوری و هجران! تا زمانی که عشق، مقصدِ نهایی و حریمِ امنِ ماست، عاشقان از خارِ مغیلان (خارهای بیابان) و سختی‌های راه هیچ ترسی به دل راه نمی‌دهند.

از آن لحظه که با قامتِ فتنه‌انگیز و زیبایِ تو مواجه شدم، دیگر قدرتِ آن را نداشتم که از فتنه‌ها و بلاهایِ عشق دوری کنم و ناگزیر در آن گرفتار شدم.

بعید نیست که سعدی در این دنیا هرگز مرگ را تجربه نکند، چرا که جانِ او در دستِ توست و تو را بیش از جانِ خویش دوست دارد.

این تشنه‌ای که در کنارِ چشمهٔ حیاتِ تو در حالِ جان دادن است، مانندِ ذوالقرنین دنیا را بسیار گشته است اما به مقصدِ اصلی نرسیده است.