دیوان اشعار - غزلیات

این قد و بالایی که تو داری، یک قامت معمولی نیست؛ بلکه شوری است که در جهان برپا می‌کنی و مثل روز قیامت غوغا به پا می‌کند؛ این لبخندی هم که بر لب داری، لبخندی ساده نیست، بلکه معجزه و کرامتی است که بیننده را متحیر می‌کند.

هر کسی که زیبایی چهره‌ات را که همچون ماه می‌درخشد تماشا کند، عاشق می‌شود و با جان و دل آماده است تا در برابر زخم‌زبان‌ها و سرزنش‌های مردم، سینه سپر کند و پای عشقش بایستد.

تمام روزها و شب‌هایی که از عمرم می‌گذرد و تو در کنارم نیستی، برایم هدر رفته محسوب می‌شود؛ به‌طوری‌که با هر نفسی که می‌کشم، هزاران بار از اینکه از تو دور بوده‌ام، افسوس می‌خورم.

آن مدتی را که غافل از عشق تو سپری کردم، اصلاً جزء عمرم به حساب نمی‌آورم؛ حالا باقی‌مانده‌ی زندگی‌ام را باید صرف کنم تا تاوان و خسارت آن غفلت را بپردازم.

سروِ خرامان که همگان آن را به بلندی و زیبایی قامت می‌ستایند، در برابر قد موزون و برازنده تو هیچ است و تمام آن توصیف‌هایی که درباره زیباییِ سرو می‌کنند، در مقابل قامت تو ناچیز است.

هر مسافری که در حال گذر باشد، اگر نگاهش به جمال و زیبایی تو بیفتد، چنان مسحور می‌شود که تصمیمش برای رفتن تغییر می‌کند و ترجیح می‌دهد که بماند.

اگر در روز قیامت، که همه در حسابرسی اعمال خود هستند، تو ظاهر شوی، اهل هر دو جهان (فرشتگان و انسان‌ها) از تماشای زیبایی تو چنان خیره و حیران می‌مانند که حساب‌وکتاب را فراموش می‌کنند.

ای سعدی! اگر تمام این سختی‌ها و ناکامی‌ها در راه عشق، مورد پسند و خواستِ محبوب توست، بدان که همین رنج‌ها برای تو عین خوشبختی، رستگاری و سلامت است.