دیوان اشعار - غزلیات

هر کس که چهره‌ی آرام‌بخشِ دلبر را دید، آرامش و قرار از وجودش رخت بربست. هر که در دامِ عشقِ او گرفتار شود، دیگر راه گریزی ندارد و سرنوشتش همین است.

یاد و خاطره‌ی تو همواره در دلم جاری بود و ما در حال عاشقی و بی‌قراری بودیم؛ اما با کنار زدن پرده از چهره، کار یکسره شد و به کمال رسید.

ماه هرگز در روز نمی‌تابد، پس این چه حقیقتی است که در خانه تابیده است؟ سرو در سقف خانه رشد نمی‌کند، پس این چه کسی است که بر بامِ خانه‌ی ما ظاهر شده است؟

خورشیدِ عشق، مشعلی برافروخت که پرتو آن خرمنِ هستیِ خاصان و عارفان را به آتش کشید و خانقاهِ عام و زاهدانِ معمولی را نیز ویران کرد.

عارفِ سرافراز و پخته، حتی اگر در پسِ دیوارهای صبر و شکیبایی پنهان شود، وقتی با عشق مواجه می‌گردد، طاقتش طاق می‌شود و تمامیِ آبرو و نام‌ونشانش از بین می‌رود.

اگر در تمام طول عمرم، حتی یک لحظه به وصال تو برسم، آن لحظه ارزشمندترین بخشِ زندگی من است و باقیِ عمرم در برابر آن بی‌ارزش است.

هر کس که در کوره‌ی عشق پخته نشد و در آتش فراق نسوخت، وقتی در پایانِ عمر از این جهان می‌رود، همچنان ناپخته و خام باقی مانده است.

ما در راه رسیدن به دوستان، سر خود را به جای پا قرار می‌دهیم و با تمام وجود فداکاری می‌کنیم؛ چرا که هر کس بخواهد با پای عقل و منطق به این راه برود، به جایی نمی‌رسد.

همتِ سعدی اصلاً به سوی عشق میل نمی‌کرد، اما وقتی شرابِ عشق به کامِ او رسید، عقل و منطقِ او ناخواسته و بی‌اختیار از دست رفت.