دیوان اشعار - غزلیات

کسی که نمی‌تواند در برابرِ ناملایماتِ زندگی صبور باشد و با آنچه دارد قناعت کند، چاره‌ای ندارد جز اینکه با تمامِ وجود خود را وقفِ خدمت و بندگیِ درگاهِ معشوق یا پروردگار کند.

وقتی که تو با یار و معشوقِ حقیقی همراه شدی، دیگر از دشمنانِ بدخواه و کینه‌توز چه ترسی داری؟ بگذار که آن‌ها هرچقدر می‌خواهند تو را سرزنش کنند و به زشتی و رسوایی بخوانند.

اگر یار با تو با بی‌رحمی و ظلم رفتار کرد، هرگز لب به شکایت باز نکن؛ زیرا عذاب دیدن به دستِ معشوق، هزاران بار بهتر از خوار شدن و طلبِ یاری کردن از دیگران است.

من می‌توانم در برابرِ هر سختی و محرومیتی که تو بگویی صبر پیشه کنم و قناعت ورزم، اما توانِ تحملِ دوری و صبر کردن برای ندیدنِ تو، برایم غیرممکن است.

اگر نقاشی بخواهد زیباییِ چهره‌ی تو را به تصویر بکشد و آن را در بازار به نمایش بگذارد، چنان مات و مبهوتِ این زیبایی می‌شود که دکانِ هنر و نقاشیِ خود را برای همیشه می‌بندد و کارش را تعطیل می‌کند.

من جانِ خود را در کفِ دست گرفته‌ام تا بتوانم تو را ببینم، با این حال همچنان از کمیِ این هدیه و ناچیزیِ جانم در برابرِ تو احساس شرم می‌کنم.

قدرِ لحظاتی که در کنارِ یار هستی را بدان، زیرا وقتی این فرصت و زمان از دست برود، دیگر هیچ کمند و وسیله‌ای نمی‌تواند آن ساعت و لحظه‌ی رفته را بازگرداند.

این انصاف نیست که منِ عاشقِ دل‌خسته و رنجور، همچون پروانه‌ای در آتشِ عشقِ تو بسوزم و تو همچون شمعی باشی که در جمع می‌درخشی و به همه نور می‌دهی، اما مرا نمی‌بینی.

اما با این همه درد و رنج، چه می‌توان کرد؟ در برابرِ چرخشِ روزگار و تقدیرِ الهی، با زورِ بازو و شجاعتِ انسانی نمی‌شود مقابله کرد و آن را تغییر داد.

دلِ من در راهِ آرزوی تو غرق در خون شد و جانم در طلبِ تو سوخت، با تمامِ این ایثارها و رنج‌ها، من همچنان از ناچیزیِ سرمایه‌ی جانم در پیشگاهِ تو شرمسارم.