دیوان اشعار - غزلیات

هنگامی که موهای سیاه و تیره تو همچون ابری بر گرد صورت درخشان و ماه مانندت می‌گشت، از سوی دیگر، اشک‌های من همچون باران از چشمانم جاری شد و کنار صورتم را خیس کرد.

به دلیل شدت و شور عشقی که نسبت به تو در کامِ جانِ خسته‌ام دارم، پاسخ‌های تلخ و ردِ تو برای من از هر شکری شیرین‌تر است و حلاوت خاصی دارد.

قطرات عرق که بر گونه‌های تو می‌نشست و بر خاک می‌افتاد، چنان حیات‌بخش بود که هر موجود مرده‌ای با لمس آن، جان تازه‌ای می‌گرفت و زنده می‌شد.

اگر من به مال و ثروت (زر و سیم) دسترسی داشتم، از درخشش و سپیدی سینه‌ی تو برای تبدیلِ وضعیتِ فقیرانه‌ی خود به وضعیت ارزشمند و غنی استفاده می‌کردم.

دل من از راه دریچه‌ی اندیشه، وضعیتِ ناتوان و ناله‌ی خود را به روح و جانِ گویا و ناطقِ من رساند و نشان داد که حالِ زارِ من روز به روز پریشان‌تر می‌شود.

از شدتِ شوقِ دیدنِ روی تو، قلم نیز دچار جنون و سودای عشق شد و همانند من که از عشق تو بی‌قرارم، سرگردان و حیران به هر سو می‌رفت.

غزلی پرسوز و گداز از خاطر و اندیشه‌ام گذشت و بر زبانم آمد؛ غزلی که مدتی بود در ذهن و فکرِ من در میانِ رنجِ دوری از تو، در گردش و چرخش بود.