دیوان اشعار - غزلیات

دیشب که از چهره‌ی تو دور بودم، جانم از شدتِ اندوهِ دوری در تب و تاب بود و چشمانم از اشکِ فراوان، مانند سیلابی جاری گشته بود.

در کشاکشِ اندیشه و خردورزی، عقلِ بیچاره در برابرِ قدرتِ عشق شکست خورد و پایمال شد؛ و از شدتِ آشفتگی و بیقراریِ دلم، چشمانم حتی لحظه‌ای به خواب نرفت.

فراقِ تو همچون طبلِ جنگ و هجوم، به شهرِ دلِ من حمله کرد و آن را غارت نمود؛ و مامورِ عشقِ تو، خانه‌ی عقلِ مرا در آشوب و تلاطم قرار داد.

قلبِ من با حک کردنِ نامِ تو بر دیواره‌اش، آن را به محرابِ عبادتِ وجودم تبدیل کرده است و تا سپیده‌دمان، با یادِ تو در حالِ ستایش و تسبیح بودم.

من به دنبالِ تو می‌گشتم و دیگران می‌گفتند که تو دیده نمی‌شوی؛ اما حقیقت این است که چشمانِ من از اشکِ نقره‌گون پر بود و همین درخشش مانعِ دیدنِ ظاهری می‌شد، چرا که تو در درونِ من بودی.

در ابتدایِ راه، عشق بسیار شیرین و دلپذیر به نظر می‌رسید؛ هرگز گمان نمی‌کردم که این شهدِ شیرین، زهری مهلک و خالص در دلِ خود پنهان کرده باشد.

سعدی، این مسیرِ عاشقی در دریایِ بی‌کرانِ عشق، بسیار دشوار و صعب‌العبور است؛ در ابتدا و انتهایِ این راه، صبوری تنها راهِ نجات و نقطه‌ی امنی برای ایستادن است.