دیوان اشعار - غزلیات

من در این ویژگیِ ذاتی‌ام که تواناییِ صبر و شکیبایی در برابرِ زیبارویان را ندارم. اگرچه می‌توان از گل و لاله در طبیعت چشم پوشید و از آن‌ها دل کند، اما در برابرِ انسان‌های گل‌چهره و زیبارو، گریزی از عشق و شیفتگی نیست.

فقط من نیستم که در این شهر، دل از کف داده و سرگردانم؛ بلکه در این دیار، هیچ کس نیست که در طلبِ مقصود و معشوقِ خود نباشد و به دنبالِ یاری نگردد.

آن محبوبِ زیبارویِ بی‌همتا که دلبستگیِ من به اوست، چنان دلفریب است که گمان نمی‌کنم کسی باشد که با تمامِ وجود و جان، در جستجویِ او نباشد.

ای ساربان! تنها خبری از یار و محبوبِ من بیاور؛ چرا که منِ عاشق، نه از دشمنان خبری دارم و نه ذره‌ای نگرانِ حرف‌ها و کینه‌ورزیِ بدگویان هستم.

انسانِ آزاده باید در راهِ عشق، جفا و ستمِ معشوق را با گشاده‌رویی تحمل کند و از آن سپاسگزار باشد، نه اینکه مدام ناله و گلایه کند که من توانِ تحملِ بدرفتاریِ او را ندارم.

ای شخصِ بزرگوار، اگر بویی از انسانیت برده‌ای، سعدی را برای عشق‌ورزی سرزنش نکن؛ چرا که هیچ انسانی یافت نمی‌شود که قلباً شیفته‌ی زیبارویان نباشد.