دیوان اشعار - غزلیات

تا کی باید با درد دوری تو بسازم؟ دیگر توان و توشه‌ای برای تحمل این تنهایی برایم باقی نمانده و دیگر آن صبر و شکیبایی که پیش‌تر داشتم، در وجودم نیست.

بیم آن دارم که این تنهاییِ جانکاه، کارم را به رسوایی بکشاند؛ در واقع، ترس من از خودِ «رسوایی» نیست، بلکه از آن «تنهایی» است که مرا به مرحله‌ای از بی‌تابی می‌رساند که ناگزیر رسوا خواهم شد.

من چنان جسارت و گستاخی ندارم که بخواهم تو را در آغوش بگیرم؛ پس به بوسیدن پایت اکتفا می‌کنم، چرا که جایگاه و مرتبت من به اندازه‌ای نیست که به دست‌ها و آغوش تو برسم.

من در برابر چهره‌ی گل‌گونه‌ی تو، آشفته و بی‌قرارم؛ به من اجازه بده در این باغِ وصال ناله کنم، حتی اگر صدایم مانند زاغ ناهنجار باشد؛ چرا که منِ عاشق، آن نغمه‌سرایی و خوش‌زبانیِ بلبل را ندارم.

از آن لحظه که خیالِ روی تو در چشمم نقش بست و تصویرت را در ذهن ترسیم کردم، دیگر توانِ خودبینی و منیت ندارم و رأی و نظرِ شخصی‌ام در برابر تو از میان رفته است.

اگرچه از درون ویران شده‌ام، اما همچنان درد دوری تو را به دوش می‌کشم و با اینکه هیچ توانایی و قدرتی برای تحمل ندارم، اما جور و ستم تو را با جان و دل می‌پذیرم.

طبعِ تو از من خسته شده و دل به جای دیگری بسته است؛ اما من نمی‌توانم مانند تو عمل کنم، چون مثل تو طبعِ تنوع‌طلب و هرجایی ندارم که هر لحظه به سویی متمایل شوم.

ای سعدی، من با این زبانِ آتشین و کلامِ سوزان در غمِ تو، همچون شمع می‌سوزم، اما با وجود این همه بیانِ پرشور و سخنِ آتش‌بار، کلامم هیچ تأثیری بر تو نمی‌گذارد.