دیوان اشعار - غزلیات

آیا خبر داری که در نبودِ چهره‌یِ زیبایِ تو، هیچ آرامشی ندارم؟ و آیا می‌دانی که من توانِ تحملِ رنجِ این روزهایِ طولانیِ جدایی را ندارم؟

این چه حکایتی است که هیچ عضوی از بدنم خالی از یادِ تو نیست؛ حتی به اندازه‌یِ سرِ یک مو نیز در وجودم جایی برای غیر از تو پیدا نمی‌شود.

میل و رغبتی که من به آن خالِ لبِ تو داشتم، در ابتدا تنها یک نگاهِ ساده و گذرا بود، اما حالا که آن را دیدم، چنان گرفتارِ عشقِ تو شده‌ام که راهی برای رهایی از این دام نمی‌یابم.

شب‌ها چنان در حسرتِ دیدارِ تو هستم که گمان می‌کنم صبحی در کار نخواهد بود و صبح‌هنگام نیز اگر رویِ تو را نبینم، هیچ امیدی به رسیدنِ شب ندارم.

از آن روز که چشم گشودم و رخسارِ زیبایِ تو را دیدم، دیگر به واسطه‌یِ همین چشمی که تو را دیده، میلی به تماشایِ دیگرِ اقوام و مردم ندارم.

ای یارِ نازنین، چنان با من رفتار نکن که حتی کافر هم چنین جور و جفایی نمی‌کند؛ و اگر من بخواهم همانندِ تو رفتار کنم، دیگر بویی از اسلام و ایمان در من نخواهد ماند.

بگذار همه مردمِ شهر با من به ستیز و مخالفت برخیزند؛ من که در خلوتِ ویژه‌یِ خویش با تو هستم، دیگر کاری به کارِ مردمِ عام و غوغاگری‌هایشان ندارم.

من با ریا و تظاهر به این راه نیامده‌ام که اکنون با سرزنش و ملامتِ دیگران از آن بازگردم؛ بندگیِ تو بر من واجب است، حتی اگر هیچ عزت و احترامی برایم قائل نباشی.

خدا را سوگند و به تمامِ وجودِ تو قسم که به خاطرِ دوستی‌ام با تو، نه از دشمن خبر دارم و نه اندیشه‌ای از دشنام و بدگویی‌هایِ آنان به دلم راه می‌دهم.

تو را دوست دارم، چه با من مهربانی کنی و چه نکنی؛ به چشمانِ تو سوگند که من چشم‌داشتی به پاداش و انعام از جانبِ تو ندارم.

ای سعدی، کسی که بگوید دل دارم اما دلی که آرامش و قرارش (دلارامش) تو باشی را ندارد، موجودی نامتناسب و بی‌منطق است.